Έν-δυό Μπίρες

Καλά εσύ δεν θα πας να πολεμήσεις?..Ακούστηκε μια παράξενη φωνή από το βάθος του συνοικιακού καφενείου, ένας από τους λιγοστούς πρωινούς πελάτες σιγομουρμούριζε και μιλούσε με τους περαστικούς, για θέματα μεγάλα σχεδόν υπαρξιακά ζωηρεύοντας το ενδιαφέρον του ακρωτηρίου και ανεβάζοντας την θερμοκρασία της εργάσιμης καλοκαιρινής μέρας που ακολουθούσε..Μια μέρα παράξενη αυτούσια και μοναδική έλαμπε περνώντας μέσα απ' τα μπουκάλια μπίρας του καφενείου, αντανακλώντας στα σκόρπια τσίγκινα σταχτοδοχεία ένα φως νυχτερινού αστεριού καρφωμένου στην πλώρη του ορίζοντα..Είναι στιγμές που ο χρόνος δεν περνά ούτε προφταίνει να μας αγγίξει με τα μακριά του χέρια..Όταν η σκόνη του δρόμου κολλάει στα πρόσωπα,γερνά το χρόνο με ζωή..Γ' ιαυτό θυμάμαι εκείνη που πριν καιρό συνάντησα να διαβάζει Καρούζο(ποιητής) ΝΑΙ Καρούζο "καλά βλέπεις" σε ένα παγκάκι , αλλά τι να πράξω εκείνη τη στιγμή ένας περαστικός ήμουν και αυτή μια εαρινή νύμφη του σύμπαντος..Καλύτερα ότι θυμάσαι να ναι περαστικό μη οικείο απρόσμενο όμορφο ή άσχημο δεν έχει σημασία. M" ακούς κουρέλι, είσαι σαν τον τύπο που περιμένει διαγράφοντας κύκλους εις το τετράγωνο με το μαρίν σακάκι, το λευκό πουκάμισο βάμβακος την σφιχτοδεμένη μαύρη γραβάτα γαλλικής αποικίας στο λαιμό..Εκείνον με τα ψαρά γένια και μαλλιά γκρίζα στην όψη θυμίζοντας τους αγαλμάτινους θεούς του Ικτίνου, με καπέλο όμως ψάθινο στο κεφάλι αυτός και γυαλιά τύπου Γιαννάκη Lennon..Αν έχεις προσέξει τα παιδιά του σχολείου κάνουν κύκλους ενώνουν τα χέρια παίζοντας παιχνίδια όπως τους στρατιώτες σε παράταξη, γυμνά πατώντας λευκές γραμμές σχηματίζοντας ανελεύθερες κοινωνίες αργότερα..Είναι ο κρίκος της αλυσίδας στο πόδι σου όμοιος με κύκλο θηλιάς στο λαιμό ενός φυλακισμένου κατάδικου..Ένας κλειστός χώρος όπου μαζεύονται οι πιστοί λατρεύοντας τον άγνωστο θεό..Η τελευταία λέξη θα γραφεί στο δρόμο αφήνοντας τ" αμάξια να περνούν ξυστά απ τα πόδια μου στο μέσο των δύο λευκών γραμμών,,Είν ελεύθερα άραγε