Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Άτιτλον 1850


Μολυβένιο άγαλμα
στραγγίζει τον πόνο
ψέλλισα τις λέξεις
βαθιά μέσα στη ρίζα του βουνού.
Ανάμεσα στο πύρινο φως
της στερνής ηλιαχτίδας
το κερί μου δεν άναβε
εμπρός στη σκούρα μορφή σου.
Μαρμάρωσαν τα χέρια
ο άνεμος σφύριζε
κοίταζα τα υπαρξιακά λιβάδια
να σέρνουν τον άγριο χορό
της σελήνης το γέμισμα
τ" ουρανού τις φλόγες να λάμπουν.
Ένα σκιάχτρο πετούσε
ψηλά στα χνώτα του αέρα
ο χωμάτινος δρόμος
πάγωνε αποχαιρετώντας τη μέρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: