Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010

Xορός για τέσσερις

Η νύχτα σιγόσβηνε αργά, παραδίδοντας τις τελευταίες τις πνοές στο γκριζογάλανο (λουλακί) φως του πρωινού που σε λίγο σκυφτό και μόνο θα μας έκανε (τράκα) απ' τα λιγοστά τσιγάρα που μας είχαν απομείνει. Μέχρι που η φωνή του "κήρυκα" φίλου μου ακούστηκε σαν ιερή εντολή , ένα "slow" και η "παραγγελιά" άρχισε να παίζει απ' το μηχάνημα παραγωγής ψηφιακών δίσκων, αργά αργά και νανουριστικά σαν το πρώτο "λιανοτράγουδο" που λέει με χαμηλή φωνή η μάνα για να κοιμίσει το παιδί της, το μόνο που έλειπε απ' αυτήν την νυχτερινή σύναξη ήταν ο "μαέστρος" της (Βασίλης Αυλωνίτης) ταινίας να γυρνά την μανιβέλα της λατέρνας του , και σε μια στιγμή ο χρόνος να σταματά να κυλά μεθυσμένος απ' τις νότες της μουσικής. Μια που η παρέα των τεσσάρων φίλων, σε όρους χαρτοπαιξίας δυο ντάμες και δυο βαλλέδες είχε ξεφύγει από του επιτρεπόμενου εκ του νόμου και της ηθικής τάξεως ωραρίου λόγω του εορταστικού κλίματος, των κεριών που σαν αναμένοι δαυλοί φώτιζαν στις άκρες του μπαρ, των αρκετών ποτών οινοπνεύματος όπου ήταν συσσωρευμένα γύρω τους φτιάχνοντας μια ατμόσφαιρα ζεστής εφορίας, όπως οι καπνοί απ' τα τσιγάρα που είχαν σκαρφαλώσει στο ταβάνι του καταστήματος και σαν αμείληκτες σκιές τους παρακολουθούσαν.Βέβαια τίποτα από όλα αυτά δεν θα χε γίνει δίχως την συγκατάβαση του ιδιοκτήτη του μπαρ και φίλο των τεσσάρων, την παράδοση σε έναν απ ' αυτούς των κλειδιών του μαγαζιού καθώς τον πρόδιδε το νυσταγμένο του βλέμμα και η αέναη προσπάθεια του να "γεμίσει" με μερικά ποτά παραπάνω. Εν το μεταξύ η μουσική συνέχισε να "παίζει" σαν το άγγιγμα της βροχής στα ξεραμένα φύλλα του Φθινοπώρου, είναι άλλωστε από εκείνες τις βραδιές που δεν θες να τελειώσουν ακόμα και αν δεν το έχεις πει ποτέ και σε κανέναν. Με το "μαγικό" χαμήλωμα των φώτων απ΄τα καλά πνεύματα του μαγαζιού, μείναν τέσσερις φιγούρες να χορεύουν εναλλάξ στο ρυθμό της μουσικής αν και η πρώτη σύνθεση των ζευγαριών σύμφωνα με την ιστορία δεν ήταν η σωστή. Στη συνέχεια η "πριγκιπέσα" της βραδιάς ντυμένη με ένα κόκκινο φανταχτερό φουστάνι θύμιζε ως ένα σημείο με αυτή την εκρηκτική της εμφάνιση την Μέριλιν, με τα ξανθά της μαλλιά, το βαθύ ντεκολτέ, και κείνο το κλασσικό κόκκινο κραγιόν που κάθε άντρας θα ' θελε να ' χει σαν παράσημο ανδρείας τουλάχιστον στο μάγουλο του. Αυτή ήταν λοιπόν που δέχθηκε να χορέψει τον ένα και μοναδικό της χορό με τον ένα εκ των δύο φίλων τον πιο "συνεσταλμένο" και "ντροπαλό" , ενώ ο άλλος με ένα χειροφίλημα υψηλής αισθητικής κάλεσε σε χορό την "μοιραία γυναίκα" της βραδιάς καθώς σου έφερνε στο μυαλό την Ζιλιέτ Μπινός ντυμένη με ένα μαύρο φουστάνι ραμμένο σε "αυστηρή γραμμή" που πρόδιδε τον χαρακτήρα αυτής που είχε μάθει να κερδίζει ακόμα και όταν όλα φαινόταν πως είχαν χαθεί..Το πρώτο λεωφορείο της γραμμής φάνηκε να σχίζει στα δυο την υγρή ομίχλη του δρόμου σαν τις φτερούγες ενός πουλιού, η μέρα που ερχόταν νυσταγμένη σχεδόν τυφλή ξεδιάλυνε τον καθένα απ' την χρυσόσκονη του ονείρου που ' χε καθίσει στην καρδιά του. Τα έρημα κρύα σεντόνια για άλλη μια φορά θα ήταν η λύση μέχρι το βράδυ που τα όνειρα παίρνουν ξανά σάρκα και μορφή..

1 σχόλιο:

mario είπε...

καλα που εχουμε τα ονειρα..
τυχεροι που μπορουμε ακομα να ονειρευομαστε..:))