αεροστατο στην τσεπη

Η σκαλιστή αυλόπορτα του κόσμου

2010-09-25T04:13:00.000-07:00

Όλα όσα διάβασα απ ' αυτά εδώ τα κίτρινα βιβλία, τις τσακισμένες σελίδες σαν πέρασμα σουγιά μέσα στα σπλάχνα τους ήταν εκεί έξω.. Η σκαλιστή αυλόπορτα του κόσμου, τα χέρια αυτής που σαν παγωμένα νερολούλουδα φώτιζαν με χρώματα το σκοτάδι, τον σκούρο μανδύα της ομίχλης που η γη έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα της. Μα εγώ συνήθως φοβάμαι γιατί έμαθα να ταιριάζω τις λέξεις τους χρόνους και τα ρήματα χωρίς σειρά, καθώς τα μάτια μου κλείνουν αναρωτιέμαι τι θα ταν το σήμερα χωρίς αύριο..Αφού ο δράκος της λίμνης πέθανε εδώ και χιλιάδες χρόνια θα πρέπει να τον φανταστούμε ξανά, θα χρειαστεί άραγε να φτιάξουμε τα ίδια ατσάλινα θανάσιμα όπλα, τις δυνατές σχοινένιες θηλιές, τους καταπέλτες, θα πρέπει για μια ακόμα φορά να πεθάνουν πολλοί απ τα χέρια των δημίων που λυπημένοι καραδοκούν σαν αρχαίοι μύστες στη γωνιά τους..Το τέλος της ιστορίας θα ναι ένα ακόμα άδειασμα της στα σκουπίδια, αφού η γνώση μας δεν είχε όφελος πουθενά και ευθύς με πιάνουν τα γέλια ενώ τα σιδερένια τείχη και οι φυλακές πληθαίνουν στο βασίλειο της γης..Κάποτε η λευτεριά έσκιζε και δάγκωνε, εγώ δεν το έζησα αυτό μας μείναν όμως επάξια κληρονομιά τα λόγια του ποιητή, ξεσήκωνε πόλεις και χωριά με ένα σάλπισμα ελπίδας, σήμερα τα χέρια της που πάγωσαν και μάτωσαν στο κρύο του χειμώνα και ξεράθηκαν απ τη ζέστη του καλοκαιριού , πυροβολούν με περίσσια χαρά τα ίδια της τα παιδιά..Άραγε οι γίγαντες υπάρχουν ακόμα μέσα στην καρδιά και στην ψυχή μας ζουν τρώγοντας τις ίδιες μας τις σάρκες..

Xτύπησε δώδεκα

2010-04-12T12:26:00.000-07:00

Όχι ακόμα
δεν φτάσαμε στο τέλος της μέρας
οι δυο δείκτες το ρολογιού αναπνέουν μαζί μας
στρέφονται με την ακρίβεια δυο εραστών
είναι μοιραίο άλλωστε να βρεθούν
στο κοινό τους κρεβάτι।
Η βροχή δεν σταμάτησε
στάζει βαθιά μέσα μας
υγραίνει κάθε τόσο
την σκόνη που χει καθίσει στα χείλη σου
ποτίζει το κραγιόν
που σαν μαδημένο ρόδο στέκει στις άκρες τους।
Χτύπησε δώδεκα
έξω από το παράθυρο τίποτα δεν άλλαξε
μόνο ο άνεμος εδώ και κει σβουρίζει τα αντικείμενα
λόχμες φωτιάς ξεφυτρώνουν απ την άσφαλτο।
Λιγοστές σκιές χάνονται μέσα σε μαύρες πόρτες
μια ακίδα λευκού ουρανού
τρυπά το στήθος της νύχτας।
Φύγε
οι ιεροί σκύλοι του ναού κοιμούνται
φυλάν ακόμα τις ξεφτισμένες κολώνες
τον βωμό που η φλόγα του έχει σβήσει.

Xορός για τέσσερις

2010-03-19T04:49:00.000-07:00

Η νύχτα σιγόσβηνε αργά, παραδίδοντας τις τελευταίες τις πνοές στο γκριζογάλανο (λουλακί) φως του πρωινού που σε λίγο σκυφτό και μόνο θα μας έκανε (τράκα) απ' τα λιγοστά τσιγάρα που μας είχαν απομείνει. Μέχρι που η φωνή του "κήρυκα" φίλου μου ακούστηκε σαν ιερή εντολή , ένα "slow" και η "παραγγελιά" άρχισε να παίζει απ' το μηχάνημα παραγωγής ψηφιακών δίσκων, αργά αργά και νανουριστικά σαν το πρώτο "λιανοτράγουδο" που λέει με χαμηλή φωνή η μάνα για να κοιμίσει το παιδί της, το μόνο που έλειπε απ' αυτήν την νυχτερινή σύναξη ήταν ο "μαέστρος" της (Βασίλης Αυλωνίτης) ταινίας να γυρνά την μανιβέλα της λατέρνας του , και σε μια στιγμή ο χρόνος να σταματά να κυλά μεθυσμένος απ' τις νότες της μουσικής. Μια που η παρέα των τεσσάρων φίλων, σε όρους χαρτοπαιξίας δυο ντάμες και δυο βαλλέδες είχε ξεφύγει από του επιτρεπόμενου εκ του νόμου και της ηθικής τάξεως ωραρίου λόγω του εορταστικού κλίματος, των κεριών που σαν αναμένοι δαυλοί φώτιζαν στις άκρες του μπαρ, των αρκετών ποτών οινοπνεύματος όπου ήταν συσσωρευμένα γύρω τους φτιάχνοντας μια ατμόσφαιρα ζεστής εφορίας, όπως οι καπνοί απ' τα τσιγάρα που είχαν σκαρφαλώσει στο ταβάνι του καταστήματος και σαν αμείληκτες σκιές τους παρακολουθούσαν.Βέβαια τίποτα από όλα αυτά δεν θα χε γίνει δίχως την συγκατάβαση του ιδιοκτήτη του μπαρ και φίλο των τεσσάρων, την παράδοση σε έναν απ ' αυτούς των κλειδιών του μαγαζιού καθώς τον πρόδιδε το νυσταγμένο του βλέμμα και η αέναη προσπάθεια του να "γεμίσει" με μερικά ποτά παραπάνω. Εν το μεταξύ η μουσική συνέχισε να "παίζει" σαν το άγγιγμα της βροχής στα ξεραμένα φύλλα του Φθινοπώρου, είναι άλλωστε από εκείνες τις βραδιές που δεν θες να τελειώσουν ακόμα και αν δεν το έχεις πει ποτέ και σε κανέναν. Με το "μαγικό" χαμήλωμα των φώτων απ΄τα καλά πνεύματα του μαγαζιού, μείναν τέσσερις φιγούρες να χορεύουν εναλλάξ στο ρυθμό της μουσικής αν και η πρώτη σύνθεση των ζευγαριών σύμφωνα με την ιστορία δεν ήταν η σωστή. Στη συνέχεια η "πριγκιπέσα" της βραδιάς ντυμένη με ένα κόκκινο φανταχτερό φουστάνι θύμιζε ως ένα σημείο με αυτή την εκρηκτική της εμφάνιση την Μέριλιν, με τα ξανθά της μαλλιά, το βαθύ ντεκολτέ, και κείνο το κλασσικό κόκκινο κραγιόν που κάθε άντρας θα ' θελε να ' χει σαν παράσημο ανδρείας τουλάχιστον στο μάγουλο του. Αυτή ήταν λοιπόν που δέχθηκε να χορέψει τον ένα και μοναδικό της χορό με τον ένα εκ των δύο φίλων τον πιο "συνεσταλμένο" και "ντροπαλό" , ενώ ο άλλος με ένα χειροφίλημα υψηλής αισθητικής κάλεσε σε χορό την "μοιραία γυναίκα" της βραδιάς καθώς σου έφερνε στο μυαλό την Ζιλιέτ Μπινός ντυμένη με ένα μαύρο φουστάνι ραμμένο σε "αυστηρή γραμμή" που πρόδιδε τον χαρακτήρα αυτής που είχε μάθει να κερδίζει ακόμα και όταν όλα φαινόταν πως είχαν χαθεί..Το πρώτο λεωφορείο της γραμμής φάνηκε να σχίζει στα δυο την υγρή ομίχλη του δρόμου σαν τις φτερούγες ενός πουλιού, η μέρα που ερχόταν νυσταγμένη σχεδόν τυφλή ξεδιάλυνε τον καθένα απ' την χρυσόσκονη του ονείρου που ' χε καθίσει στην καρδιά του. Τα έρημα κρύα σεντόνια για άλλη μια φορά θα ήταν η λύση μέχρι το βράδυ που τα όνειρα παίρνουν ξανά σάρκα και μορφή..

Η μηχανή--21/5/2005 (Αφιερωμένο στη Φανή)

2009-10-17T12:06:00.000-07:00

Δυο λόγια
κρυφά κομματιαστά βουλιάζουν
η φτηνή δικαιολογία πλησιάζει
τέλος ερχόμενο
γρατζουνισμένο στολίδι
ριγμένο στη θολούρα.
Αντίκρυ σκαλισμένο
το λέν μπλε κίτρινο και μαύρο
μια μηχανή
σκουριάρα ακόμα υπάρχει
θεριό επι θανάτου θρίαμβος
νίκη χωρίς στεφάνια
φτιαγμένη με αίμα
ριγμένη στο υπόγειο
σαπίζει μα ακόμα λάμπει.
Θα ' ρθει πάλι η νύχτα
κι όλοι τραγουδιστά θα φύγουν
πετώντας απ τα παράθυρα
τρεκλίζοντας στα σοκάκια.
Με χέρια απλωμένα στην άσφαλτο
πουλιά της πίσσας
ξεκρέμαστα φανάρια των οδών
τα όνειρα μας
ξεσπούν μέσα στο σκότος.

Άτιτλον 1850

2009-03-07T08:42:00.000-08:00

Μολυβένιο άγαλμα
στραγγίζει τον πόνο
ψέλλισα τις λέξεις
βαθιά μέσα στη ρίζα του βουνού.
Ανάμεσα στο πύρινο φως
της στερνής ηλιαχτίδας
το κερί μου δεν άναβε
εμπρός στη σκούρα μορφή σου.
Μαρμάρωσαν τα χέρια
ο άνεμος σφύριζε
κοίταζα τα υπαρξιακά λιβάδια
να σέρνουν τον άγριο χορό
της σελήνης το γέμισμα
τ" ουρανού τις φλόγες να λάμπουν.
Ένα σκιάχτρο πετούσε
ψηλά στα χνώτα του αέρα
ο χωμάτινος δρόμος
πάγωνε αποχαιρετώντας τη μέρα.

Λικέρ 3- Μαστίχα 15/1/2009

2009-03-01T05:29:00.000-08:00

Ηλεκτρισμένα πτώματα

κλωθογυρίζουν ανέμελα

μέσα βαθιά στα σκέλια του χρόνου

ότι έμεινε

μπροστά στον χάρτινο ορίζοντα

αντιφεγγίσματα ψυχών

λίγα τσαλακωμένα χαρτονομίσματα

ο πόνος των ονείρων

ή της συνήθειας

η μέγιστη σπατάλη.

Νανούρισα

με χάδια την ύπαρξη

το τρένο της λήθης.

Λικέρ 2- Cherry 11/1/2009

2009-03-01T05:18:00.000-08:00

Περιπλανήθηκα απο το Α
εις το Ω
πίσω μου κόχλαζε η σκέψη
ένα ουράνιο περίστροφο
μια σβούρα σιγονανούριζε τη
μέρα.
Ανάλαφρος ο ύπνος
στα πέτρινα ραγισμένα
σκαλοπάτια
ξεκουράζονταν
ο φόβος κοιμόταν
η λύπη ανάσαινε
στο γαλάζιο ημιφώς της
λάμπας,,

Λικέρ 1-Αμμαρέτο 10/1/09

2009-03-01T04:49:00.000-08:00

Μου βάλαν προκες στη καρδιά

για ν" αγαπώ

μα (ιο) εγώ είμαι ένα γοργόφτερο σύννεφο

μια φωτεινή μελαγχολική πινακίδα

που αναβοσβήνει

μέσα στα χιλλιάδες watt του σύμπαντος

ένας καλά γρατζουνισμένος δίσκος

που η μελωδία του παίζει ακόμα στην ψυχή σου.

Δέν αξίζω

μα υπάρχω όπως και συ

κουβαλώ κάθε μέρα την πραμάτεια μου

καθρευτάκια ,χρυσαφιές αλυσίδες,χάρτινες καρδιές,

πλαστικά σώματα,φυλαχτά,ματζούνια,γιατρικά, δια πάσαν νόσον.

Ο γιατρός των ψυχών

και ας χάθηκε η πίστη μου

μέσα στα βουρκόνερα κραγαύζει

την ήσυχη ροή των πραγμάτων.

Πρίν με κρίνεις

σκέψου τους φλοίσβους του νερού

αυτό που δεν μπόρεσες να κλέψεις

την ψυχή μου

μια μαύρη πεταλούδα

καταδικασμένη να πετά

στις ροδόχρωμες άκρες του σύμπαντος

O Βασιλιάς των Γατών----------Για τον ένα χρόνο αερόστατο στην τσέπη

2008-11-22T09:17:00.000-08:00

Αγαπητέ αναγνώστη η νύχτα πάλι μας έδωσε "τροφή" για να σκεφτούμε πριν η αυγή έρθει γρήγορα και φέρει τη μέρα, εκείνο το φασαριόζικο "σκυλί" που τρέχει διαρκώς μέσα απ' τα πόδια μας κλαίγοντας, ζητώντας φαΐ, τραβώντας μας απ' το μανίκι να κινηθούμε γρήγορα,μεθοδικά, μη προλαβαίνοντας να στρέψουμε τους οφθαλμούς μας ούτε πολύ ψηλά στο πέταγμα των πουλιών του ουρανού, ούτε πολύ χαμηλά στο βρώμικο ρείθρο του δρόμου, τις πλάκες του πεζοδρομίου και τους κατοικούν τες σ' αυτές..Εκείνο το βράδυ κατά τις 2μμ σύμφωνα με το ανακριβές δελτίον των ξενύχτηδων της "κακόφημης" πλατείας Βαρδαρίου φάνηκε μια σκιά, μια φιγούρα που ο πολύτιμος σου χρόνος δεν σ" αφήνει να προσέξεις καλά προσπαθώντας συνάμα να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς μη τυχόν και σου ζητήσει ελεημοσύνη ή κανένα τσιγάρο, απορώντας για τα σχισμένα ρούχα του και τα αχτένιστα μαλλιά του,,,Αν είσαι "τυχερός" lucky boy ,,strike,,,και ούτω καθ εξής θα τον δεις κοντά στο καγκελόφραχτο οικόπεδο με τα αρχαία ερείπια του παρελθόντος να ταΐζει αργά το βράδυ ένα τσούρμο από γάτες αλήτρες και έναν μοναχικό σκύλο με φαγητό "εκλεκτής ποιότητος" που' χει μαζέψει με πολύ κόπο κατά την διάρκεια της ημέρας..Είναι ένας άνθρωπος που η τεράστια μέγκενη αυτής της πόλης δεν επηρέασε τα συναισθήματά του, δεν έχασε σταλιά απ' τον ανθρωπισμό του και ας έπεσε χαμηλά κατά τα υπεροπτικά "πάντα" μάτια μας..Όλα αυτά θα σου φανούν παράξενα μα γ" αυτόν τον άνθρωπο και για άλλους ακόμη πρέπει κάποιος να γράψει έστω μια λέξη, να σκεφτεί γιατί και αυτός έχει "οικογένεια" και μάλιστα πολυπληθέστερη σε στόματα και πόδια απ' όλων μας.....

Ένα βράδυ με τον Τζάκ Κέρουακ (περιμένοντας την δημοσίευση αυτού))))))αμήν

2008-11-06T10:27:00.000-08:00

Δέν ήσουν σπίτι χθες βράδυ μάταια ο παλιόφιλος Τζακ αλλά και εγώ χτυπούσαμε το κουδούνι της εξώπορτας..Το μόνο που ακούγονταν ήταν η συνεχόμενη εκτέλεση του "ηλεκτρικού πουλιού" σαν να του σφίγγαν το λαρύγγι θέλοντας να το σκοτώσουν..Η νυχτερινή περιπλάνηση μας όμως μόλις άρχιζε κάποια "πράγματα" του Τζακ του φάνηκαν παράξενα σχεδόν αλλόκοτα άλλα πάλι του ήταν εντελώς οικεία..Μετά από τόσα χρόνια απουσίας η φανταχτερή νύχτα του τόνωσε τα νεύρα, "θαύμασε" την εξέλιξη την αλματώδη άνοδο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά λυπήθηκε πολύ από την κατάργηση του "χύμα ουίσκι" ένιωσε όμως μια πελώρια εφορία βλέποντας το πλήθος των πολύχρωμων μπουκαλιών οινοπνεύματος , που του προσφέρονταν σαν "νήσοι ανεξερεύνητοι" εμπρός του..Βγήκαμε έξω στο δρόμο η μαύρη Ford ούρλιαζε από χαρά πατώντας τις ίσιες διαχωριστικές γραμμές του δρόμου..Ένας άστεγος στο απέναντι πεζοδρόμιο την είχε "βολέψει" καλά κατά την "κοινή γνώμη" έξω από την είσοδο μιας (sic!!!) πολυκατοικίας, έχοντας μαζί του το μικρό του νοικοκυριό..Λίγο πιο πέρα μια νεαρή κοπέλα περίμενε τη "σειρά" της έξω από ένα "μηχάνημα ταχυ-ανα-λήψεως" χρημάτων ενός "ευαγούς" τραπεζικού ιδρύματος, μασώντας νωχελικά ένα σάντουιτς μαγεμένη από τα παράξενα σχέδια και ποσά της πολύχρωμης οθόνης..Σε μια πλατεία πλήθος νεαρών με ανοιχτές τις ομπρέλες τους περίμεναν την βροχή, αλλά αυτή δεν τους είχε κάνει το χατίρι ακόμα να ρθει, άραγε αυτή η βροχή φονική, φοβερή(μερικές μόνο ψιχάλες ήταν) για κατά φαντασίαν ασθενείς άξιζε , δρόσιζε τα "ξεραμένα" τους πρόσωπα που είχαν συνηθίσει την "έρημο" της πόλης..Τα φώτα του "ηλεκτρικού" "σιγά - σιγά) άναβαν και φώτιζαν με κείνο το γνωστό του ς δυνατό φως όλα τα μικρά σοκάκια αυτής της πόλης η "δουλειά" άρχιζε "ήσυχα αργά μεθοδικά" σε ρυθμούς εργοστασίου παραγωγής πλαστικών ανταλλακτικών μια διμοιρία των ΜΑΤ "μάζευε" στις σιδερένιες κλούβες τα "κουρέλια"της στυγνής εκμετάλλευσής της (μετανάστες,πρεζάκια,φτωχοδιαβόλους) μιας κοινωνίας αποχαυνωμένη στο βαθύ ύπνο της κρυστάλλινης τι-βι και των "αστέρων" της.. Το συμβάν αυτό εξόργισε τον Τζακ και τον έκανε να βρίζει δυνατά προς το μέρος τους..Μα πίστευα όπως και αυτός άλλωστε πως η ανθρώπινη ύπαρξη και υπόσταση δεν έχει νόμους που να της βράζουν το δρόμο, για μια καλύτερη ζωή όχι πλαστική μα πλούσια σε συναίσθημα και ζωντανή..Ο "δρόμος" άλλωστε δεν ξέχασε τα "παιδιά" του φέγγει γεμάτος για ζωή και δράση όλων μας,,,,,,,

BlaCK bEtty------------------ομώνυμον άσμα

2008-11-02T04:57:00.000-08:00

Ένας γελαστό ουρανός
με ματωμένα χείλια
φλερτάροντας νωχελικά
σκουριασμένα σύννεφα
φοβισμένες κυρίες
ανύπαρκτα μηδενικά
την γελαστή χωάνη αυτής της πόλης...
Μην ανησυχείς
αν θα πεθάνω τη νύχτα
μες του ρυθμού τις ανάσες
το πλήθος των ποτών στα τραπέζια
την καπνούρα που χει μαζευτεί στο πάνω μέρος του ταβανιού...
Δυο σκαθάρια
αμφισβητούν,,,

voice in chaos

2008-10-25T10:02:00.000-07:00

Πίσω απ το κουτί

υπάρχουν τα τσιγάρα

και πίσω απ τα τσιγάρα

μια μικρή κοιμισμένη φωτιά...

Δες τον ουρανό

λάμπει αργόσχολα

διαβάζοντας μέσα απ τα σύννεφα

την νέα ματωμένη ψυχή μου

το σαράβαλο του αιώνα..

Διαλέγοντας αντίθετα ρεύματα

ευκαιρίες,διακρίσεις,συμβιβασμούς

αργανασαίνω

οδηγώ φανταστικά ποδήλατα

κάθε που με κυκλώνουν μουσικές

φορτηγά με παρασέρνουν

σε άγνωστες οδούς

και ο κατήφορος ειν ακόμα Ζωντανός...

Χαιρετίσματα στον "Αύγουστο"

2008-10-12T01:53:00.000-07:00

Προσοχή Προσοχή!!!! Μήν μιλάτε παρακαλώ, λίγο απ το πιάτο της σιωπής θα μας ήταν απαραίτητο..Γεμίζοντας το διάφανο ποτήρι που οι νότες και οι λέξεις καθαγιάζονται στο άπειρο της στιγμής..Νυχτιά με τη νυχτιά γράφω για τ΄' ονειρά σας που περνούν δίχως συνοδό διαβάσεις δρόμων. Τυφλά μα υπάκουα σκυλιά οι σκέψεις σας κρέμονται απ τις ταράτσες χαμόσπιτων με ξεφλουδισμένους τοίχους, κερνόντας ποτά σε "μετανάστες" ντόπιους και ξένους "ανύπαρκτους εχθρούς" ησυχάζοντας την οργή ενός πλήθους "αγανακτισμένων πολιτών"...Μην ανησυχείτε οι "φόβοι" σας βρίσκονται υπο παρακολούθηση , σαν τα απόνερα του "μπάνιου" και της "λάτρας" σας που η γη τα αποροφά με τον συνεχόμενο και ακόρεστο ρυθμό της φιλτράροντας με το χώμα οτίδηποτε ακάθαρτο , οτίδηποτε που η καρδιά σας δεν μπορεί ν" αντέξει..Οι "πόθοι" και τα πάθη σας συνηπάρχουν με τα δικά μου δεν λογαριάζουν με άβακες

στο χέρι μον" αφουγκράζονται , ανατριχιάζουν με το φύσημα του αέρα, ακούν τις στάλλες της βροχής , την γή που αναπνέει , και την κίνηση απ τα σύννεφα που φεύγουν μακριά...όπως εμείς όταν χρειαστεί............

H βάρδια

2008-09-13T09:21:00.000-07:00

Έφτασε το τέλος της βάρδιας, οι κυρίες του "οχτάώρού" σταμάτησαν να μασούν την τσίχλα τους μηχανικά μες το ξεραμένο τους στόμα...Τι "ευτυχία" η δουλειά δεν σταματά στο "μεγάλο" κατάστημα, οι συστοιχίες των φώτων ημέρας σ" ακολουθούν παντού η κάθε σου κίνηση καταγράφετε άλλωστε μην το ξεχνάς..Χαμογελά στην κάμερα μην τη φοβάσαι, αλλά και στον πελάτη που έρχεται βιαστικός και σου ρίχνει την "πραμάτεια" του μπροστά στο πρόσωπο, τώρα πρέπει να κάνεις γρήγορα σαν καλή υπάλληλος(ταμίας) σαν εν Χριστό Βούδα ή Αλλάχ αδερφή,,,Και όμως κάπου ζητούν να κουρνιάσουν εκείνα τα φοβισμένα πρόσωπα με τις βαθιά χρωματισμένες βλεφαρίδες, τα κρύα χαμόγελα, τα χείλια που η φυσική τους υφή και όψη έχει χαθεί μια για πάντα....

Έν-δυό Μπίρες

2008-08-26T00:59:00.000-07:00

Καλά εσύ δεν θα πας να πολεμήσεις?..Ακούστηκε μια παράξενη φωνή από το βάθος του συνοικιακού καφενείου, ένας από τους λιγοστούς πρωινούς πελάτες σιγομουρμούριζε και μιλούσε με τους περαστικούς, για θέματα μεγάλα σχεδόν υπαρξιακά ζωηρεύοντας το ενδιαφέρον του ακρωτηρίου και ανεβάζοντας την θερμοκρασία της εργάσιμης καλοκαιρινής μέρας που ακολουθούσε..Μια μέρα παράξενη αυτούσια και μοναδική έλαμπε περνώντας μέσα απ' τα μπουκάλια μπίρας του καφενείου, αντανακλώντας στα σκόρπια τσίγκινα σταχτοδοχεία ένα φως νυχτερινού αστεριού καρφωμένου στην πλώρη του ορίζοντα..Είναι στιγμές που ο χρόνος δεν περνά ούτε προφταίνει να μας αγγίξει με τα μακριά του χέρια..Όταν η σκόνη του δρόμου κολλάει στα πρόσωπα,γερνά το χρόνο με ζωή..Γ' ιαυτό θυμάμαι εκείνη που πριν καιρό συνάντησα να διαβάζει Καρούζο(ποιητής) ΝΑΙ Καρούζο "καλά βλέπεις" σε ένα παγκάκι , αλλά τι να πράξω εκείνη τη στιγμή ένας περαστικός ήμουν και αυτή μια εαρινή νύμφη του σύμπαντος..Καλύτερα ότι θυμάσαι να ναι περαστικό μη οικείο απρόσμενο όμορφο ή άσχημο δεν έχει σημασία. M" ακούς κουρέλι, είσαι σαν τον τύπο που περιμένει διαγράφοντας κύκλους εις το τετράγωνο με το μαρίν σακάκι, το λευκό πουκάμισο βάμβακος την σφιχτοδεμένη μαύρη γραβάτα γαλλικής αποικίας στο λαιμό..Εκείνον με τα ψαρά γένια και μαλλιά γκρίζα στην όψη θυμίζοντας τους αγαλμάτινους θεούς του Ικτίνου, με καπέλο όμως ψάθινο στο κεφάλι αυτός και γυαλιά τύπου Γιαννάκη Lennon..Αν έχεις προσέξει τα παιδιά του σχολείου κάνουν κύκλους ενώνουν τα χέρια παίζοντας παιχνίδια όπως τους στρατιώτες σε παράταξη, γυμνά πατώντας λευκές γραμμές σχηματίζοντας ανελεύθερες κοινωνίες αργότερα..Είναι ο κρίκος της αλυσίδας στο πόδι σου όμοιος με κύκλο θηλιάς στο λαιμό ενός φυλακισμένου κατάδικου..Ένας κλειστός χώρος όπου μαζεύονται οι πιστοί λατρεύοντας τον άγνωστο θεό..Η τελευταία λέξη θα γραφεί στο δρόμο αφήνοντας τ" αμάξια να περνούν ξυστά απ τα πόδια μου στο μέσο των δύο λευκών γραμμών,,Είν ελεύθερα άραγε

((((

2008-08-22T01:35:00.000-07:00

Κρασί γιομάτο
πλοίο του ονείρου
χαρούμενο τέλμα
απ την πηγή του αστροφωτός..
Να ήσουν ανάσα
κορυφή του ουρανού
σβησμένο αστέρι
πληγή στην καρδιά..
Λουλούδι κρυφό
κάστρο απόρθητο
ορατή χαραμάδα
απ την πνοή των θεών..

Σήμα Κατατεθέν

2008-08-22T00:00:00.000-07:00

Παλιότερα ήξερες ότι οι ρεκλάμες των βιομηχανικών προϊόντων ήσαν "αθώες" στα μάτια της μάζας, πιο προσιτές στην τσέπη όλων των "λαϊκών" και μη στρωμάτων (υπαλληλίσκων,εργατών,μικρομεσαίων,αγροτών). Όλοι ήταν μυσταγωγοί μιας θείας "μεταλήψεως" ώσπου έφτασαν τα λεγόμενα σήματα κατατεθέντα(bnand names) και οι άγγελοι(μικρομεσαίοι έμποροι με την πραμάτεια τους) πήραν εν μιά νυκτί την όψη του θηρίου της αποκαλύψεως του λεγόμενου και (666). Έτσι ο καπνός που γεμίζει το τσιγάρο σου δεν είναι πλέον ο ίδιος μάταια ψάχνεις να βρεις κανένα (σαντάλι) από καπνά περνώντας ξυστά απ' τους τοίχους παλιών αποθηκών. Εκείνη η μυρωδιά έχει χαθεί όπως και άλλες μέσα στο πλήθος σφραγισμένων μπουκαλιών,σελοφάν,μπόλικου πλαστικού,άθλιου τενεκέ,για διατήρηση τάχα της φρεσκάδας των προϊόντων εποχή της κονσέρβας έφτασε νωρίς,οι ντομάτες χαλούν πολύ αργά πλέον και μέσα σε μια μέρα σαπίζουν ξαφνικά χωρίς να ξυνίσουν. Τίποτα δεν μοιάζει φυσικό ακόμα και το γάλα είναι μακράς διάρκειας, κάπως δύσκολο να γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν μας "ήρθε" και λίγο στενό αυτό το μέλλον...

Σείριος

2008-08-18T01:59:00.000-07:00

Πρός την Ανατολική ακτή
αέρινα χρυσάνθεμα σπαρμένα
φωτιά που λιώνει το χιόνι
ο αγέρας που γονατίζει
τα στάχυα των αγρών.
Μες τις ερημιές
η φωνή της φωτιάς
σε κύκλους νοσταλγικούς
γαλάζιο αραχνοΰφαντο σκουτί
στα χέρια της κρατούσε
δώρο για τον θνήσκοντα θεό
τον Σείριο
που με χρυσά άλογα
στον ουρανό τον πήραν..

Άτιτλον

2008-08-17T03:20:00.000-07:00

Κλείνουν οι κύκλοι
δέντρα στοιχειωμένα
χαλύβδινοι άγγελοι
με σκοτεινούς κύκλους στα μάτια...
Μπλουζ
τσακισμένα άφιλτρα τσιγάρα
κουρελιασμένα ρούχα και φωνές
τραγουδούν ακόμα....

Κλεμμένοι σπόγγοι

2008-08-10T05:18:00.000-07:00

Οι σπόγγοι

άροτρα πλεούμενα του βυθού

μαχαίρια πέτρινα

επιλογή σου αν θα ματώσεις

μέσα στις σκέψεις

επιλογή αν θα χαθείς

μες το ακρωτήρι της στιγμής

ρουφώντας μα εικόνα τόσο αληθινή

και τόσο ψεύτικη ταυτοχρόνως...

ΟΙ ΚΟΡΑΣΙΔΕΣ ΤΟΥ ΓΑΛΑΚΤΟΠΩΛΕΙΟΥ

2008-08-10T03:17:00.000-07:00

Ήλιος δεν βγήκε εκείνο το πρωί μια παράξενη βροχή έπεφτε απ΄τον ουρανό και καθάριζε τα άθλια πλακόστρωτα της συνοικίας αλλά και τις ψυχές μας..Ξάφνου φαντάστηκα πως μια νέα μητέρα θα νανούριζε το παιδί της κάπου εκεί μέσα στα μπλόκ από τσιμέντο,τα μουντά μπαλκόνια τις στάσεις λεωφορείων που ο νυχτερινός περίπατος του ανθρώπινου μελισσιού είχε αφήσει τα ίχνη του..Απομεινάρια ακόμα μιας μάχης τα άδεια πακέτα από τσιγάρα οι διαφημιστικές λούστρινες εκδόσεις φυλλαδίων παντός είδους..Φροντιστήρια, θρησκευτικές ομάδες, αιωνόβιοι αθλητικοί σύλλογοι,κολλημένες ροζ μαστίχες, περίεργα σωληνωτά μπαλόνια αμφιβόλου προελεύσεως για την σεξουαλικήν διαπαιδαγώγηση των μαζών,,,Σκέφτηκα περπατώντας πως για μια στιγμή θα σταματούσαν όλα και το νανούρισμα αυτό θα ακούγονταν σαν ευλογία χαράς σ΄'όλη την πόλη..Μα να πες το ανάγκη ή έστω ξεστράτιμα πήρα μια βαθιά ανάσα καθώς ήταν η ώρα του πρωινού ροφήματος (κόφι) και το στομάχι μου γουργούριζε μελωδικά μια μπαλάντα γραμμένη εις μνήμην του αγίου Σπυρίδωνα..Μπήκα λοιπόν σκυφτός ως γνώριμο ύφος εμού, στο γαλακτοπωλείο της γειτονιάς ζήτησα μια πίτα μπού-γα-τσα (παλιά παραδοσιακή Ιαπω νικη συνταγή) πλήρωσα το αντίτιμο και ήμουν έτοιμος να φύγω, ως που τα μάτια πέντε στον αριθμό κορασίδων που ρουφούσαν με φασαρία το γάλα τους, με έκοψαν μετεξεταστέο, αυτά τα κορίτσια με το σκούρο βαμμένο πρόσωπο τα ανοιχτά χείλη που το πρώιμο τσιγάρο κρύβει λίγο απ την φανταχτερή τους όψη,,Κλείνοντας γρήγορα την πόρτα είπα στον εαυτό μου ήρθε η Άνοιξη ρε μπαγάσα..

Kοκκινωπά πακέτα SANTE

2008-07-20T11:07:00.000-07:00

Μια κόρη ξανθιά ευθύς θα μου θύμιζε τα αλλοτινά κοκκινωπά πακέτα τσιγάρων sante μια μάγισσα μια περήφανη σκιά της διπλανής μεσοτοιχίας. Ανάλαφρο το σώμα αυτής που ως συνήθεια είχε να ψελλίζει ευλαβικά,κάθε απόγευμα τον "κουτό στρατιώτη" του Νικόλα Άσιμου και να περιμένει μετρώντας το εμβαδόν των πλακιδίων του διαμερίσματός της, τον έναν και μοναδικό "Σούπερμαν" της Κατερίνας Γώγου να την πάρει αγκαλιά του. Πέρασε καιρός έλλειψη χάους θαρρώ, πειραματικός σωλήνας με νεφελώματα και παράξενα σκλαβωμένα βακτήρια σε κυκλικές μπουκάλες. Τα δαγκωμένα της χείλη της απροσδιόριστα θα γελούσαν μέσα στο σώμα της άνοιξης, από αμάραντα άνθη το στεφάνι στην κορυφή των μακριών μαλλιών της. 'Ότι καίγεται θα το πούμε χάρτινο δρεπάνι που η βροχή το πότισε και ο ήλιος το ζέστανε δίχως σκέψη καταφυγής. Δεν άφησα την κλοπή ούτε το χιόνι,,,

Ξύπνα

2008-06-22T10:19:00.000-07:00

Άκου
ο αγέρας φυσά
σκουριάζει τις λέξεις
ανάμεσα στα χωράφια
με τα κομμένα στάρια.
Σταχτί καμιόνι
λαμπερά φώτα
κουβαλά ζώα
σε μικρά ατσάλινα κλουβιά.
Κοιμήσου
ως ύπαρξη ξεκουράσου
μα μην ξεχάσεις
να σηκωθείς νωρίς το πρωί.
Όταν τα σκουλήκια αρχίζουν να σκάβουν
το πλούσιο χώμα
Όταν οι δροσσοσταλίδες ξεδιψούν
τα φυλλώματα των δέντρων
Όταν τα αλήτικα σκυλιά γαβγίζουν
στους άδειους δρόμους.
Μόλις αργοσβήσουν μελωδικά
οι χρυσαφιές λάμπες πυρακτώσεως
ξύπνα..

***

2008-06-16T03:26:00.001-07:00

Tενεκεδούπολη

γκρίζα βαμένη

ωχρή καθώς μένει

σταλάζει η πληγή.

Πνιγμένος αγέρας

νεφική ομίχλη

κρύα τσιμέντα

πεζοί στη γραμμή.

Άσχημος πόνος

αιμάτινος κύκλος

μέσα στη σκόνη

φανοί ανοιχτοί.

Γκρίζοι κρόταφοι

χάνοντας στιγμές

άσιμο ανθρωπάκι

ατιμέλητο σώμα

κινεί την οργή.

Έμεινε μόνο

ο καπνός

ενός τσιγάρου που σβήνει

ασυναίσθητη λιτανεία

φανερή προσμονή.

Σκουριασμένος σουγιάς

φυλαχτό μες την τσέπη

αλησμόνητο τέλμα

κοιμισμένη πνοή.

Αυτόματο μηχάνημα

ανα λήψεως χρημάτων

φτερουγίζουν οι πράξεις

πεθαίνει η γιορτή.

Θεραπείες με φάρμακα

σε σώματα σάπια

που είναι κρυμμένη η ψυχή

σε έναν αυτόματο κόσμο

σε μια αυτόματη ζώη..

/////

2008-06-15T10:50:00.000-07:00

Σκάλωσεν η πούλια

γκρεμίστηκε θαρείς

μέσα στα αστέρια της αυγής

το άγριο λιοπύρι.

Κίτρινα φέρετρα

ο θάνατος φιλά

ναύτες ασάλευτους

σ" ερημικά λιμάνια.

Γαλάζιο φόρεμα

ατσάλινο σπαθί

χαρτιά ριγμένα

με φιγούρες θαλλασινές

πεσμένα άτσαλα

σε χιλλιόχρονο τραπέζι.

Ρούχα που η αλμύρα σάπισε

ένας αιώνιος βυθός

μας περιμένει.

Μου στείλαν νέα σου

γράμμα σκοτεινό

άλλαξες ρότα

η ζωή δεν σε χωρά

αργά πλαγιάζεις

στην παχιά αμμουδιά

που χει το κύμα

προσκέφαλο για σένα φτιάξει.

Ηταν τα μάτια σου

πλοηγός μες τη νυχτιά

δυό πύργοι ακλόνητοι

που ο νούς δεν λέει να ξεχάσει..

Η 386 =η

2008-06-07T07:29:00.000-07:00

Θα ταν η 386 φορά που έβλεπα τον μπάρμαν με τα σκούρα βαθιά μάτια και το λυπημένο λιτό ύφος στο πρόσωπο, να σερβίρει με εγωιστική υπερηφάνεια "μπόμπες" αλκολοούχαχα ποτά σε κείνο το σκοτεινό καταγώγιον της συχνής μου συνεύρεσης με τους ανθρώπους των "γραμμάτων και τεχνών". Στο ίδιο μέρος κάθε λογής "οδαλίσκη" της φανταστικής πραγματικότητας κυλούσε όντας αμέριμνη στο παγοδρόμιον της "πίστας" με μια ευχαρίστηση εις τα διακριτά μέλη αυτής (γοφούς,μηρούς,κοιλιακή (χώρα) ολόκληρη με τα του συντάγματος αυτής,στήθη που έκανε τους λογοτέχνες χασά-πηδες της συντροφιάς να αναριγούν σκεπτόμενοι τα σφαχτά του εμποροσφαγείου τους προς πώληση με το κιλόν. Αλλάζοντας χρώμα και χρόνο η βροχή έξω παραπονιάρα και μόνη συνέχισε να πέφτει ωραία δροσίζοντας ταυτοχρόνως τους χαλύβδινους υπονόμους τις κεραμοσκεπές τις όψεις των γυάλινων κτιρίων.Στα ενδότερα βέβαια του καταστήματος ουδέν λόγος για βροχή το φανταχτερό οινόπνευμα έβρισκε καταφυγή στους ανύποπτους εγκε-φάλους των απόρων κορασίδων και τέκνων. Χωρίς ιδιαίτερους σχολιασμούς ο χρόνος περνούσε από τα κίτρινα δάχτυλα των "τσιαγαρόπαιδων" και τα μόλις ωχρά όμορφα μάγουλα(παρίες) των πελατών,που σαν λεμόνια που σάπισαν έστεκαν αγέλαστα παραμορφωμένα. Ήταν ωραία βραδιά κανείς δεν μιλούσε όλοι θαρρείς κωπηλατούσαν αγκαλιά με τη σιωπή,σε ένα καράβι που το λέγαν "ανυπόφορη μοναξιά" οργισμένοι και μη έστελναν μηνύματα με τον περίσσιο καπνό που είχε μαζευτεί σαν "ξένος δυνάστης" στο ταβάνι ψηλά του καταγωγίου. Έλειπε βέβαια απ΄την εαρινή τούτη (σύναξη-σύνταξη) ένας μύστης ,μια σκιά του παρελθόντος,μια 16-17-18-19 παρθένα που οικειοθελώς (πάντα*άσχημη λέξη) θα θυσιαζόταν η καημένη,με μαχαίρι σαν σφαχτό του κρεοπωλείου η "αφθονία" "λογικαί τιμαί" ή θα χτιζόταν κάτω απ τα θεμέλια ενός ουρανο-ξύστη για να μην πέσει την άλλη μέρα ως Άρτας γιοφύρι..Μόλις άρχισα να συλλαβίζω το ξέρεις αφού γίνουν όλα αυτά θα πετάξω μακριά,,,και θα μαι εδώ πίσω απ τις λέξεις τα λόγια και μπροστά απ τις γραφές,,,

Ήσυχος Αγρός

2008-04-25T04:44:00.000-07:00

Στερνό δάκρυ

μακρύς αποχαιρετισμός

ένα αγκάλιασμα σφιχτό

μες τη βροχή

της πρωινής συνοχής μας.

Θα ναι χαρά ελπίδος

οτι χάσαμε

γιατι δουλέψαμε

ώρες πολλές άγρυπνα γ" ιαυτό.

Με σφαλιστά βλέφαρα

μετρώντας σκιές πολύχρωμες

δεν ειναι μέτρια η αγάπη

μα όρκος βαρύς και χρυσοπράσινο φυλαχτό.

Ανατρίχιασμα ακριβό

του αγαθού μέτρου η απλή χροιά

η ανάσταση πλεγμένη στα μαλλιά σου.

Θ΄' αντιλλαλούν οι κορυφές της γής

του απροσπέλαστου κύκλου

ολοκληρώνοντας την τροχιά.

Ο δρόμος

ήσυχος αγρός

με αυλάκια χαραγμένα

ηλιάνθους κίτρινους

ώριμα άγρια φρούτα

που περιμένουν να τα δοκιμάσεις.

Φλίμπερ

2008-04-17T08:23:00.000-07:00

Σταχτί πάτωμα
δυό μαυροπούλια
σκιάζουν το ξερό χώμα.
Σπέρμα απο το σπέρμα
της φωτιάς
η ώρα των μικρών και αδυνάτων
παράσταση
στους προβολείς τησ νύχτας.
Πρίν σκεφτείς
ένας μπάτσος σε τραβάει απ το να χέρι
και ένας αληγάτορας σου ξεσκίζει τη καρδιά.
Ο φτερωτός θάνατος
μια δέσμη Ανοιξης
ένα παράξενο φλίμπερ
με τα χνουδωτά σύννεφα του ουρανού.

O Kυνικός

2008-03-30T03:04:00.000-07:00

Τακτικέ αναγνώστη ξέρω πως τα βράδια δεν κοιμάσαι ο βαθύς ύπνος σπανίως σου κλείνει τα βλέφαρα.Προσπαθείς να βάλεις σε μια γραμμή παρατεταγμένες τις λέξεις τα βαθιά συναισθήματα που έχουν κάνει τα μαύρα πουλιά στη καρδιά σου.Και να που ο λογισμός σου τρέχει πέρα απ' τη νύχτα, σαν μικρή σπίθα φωτιάς που καίει αργά φωτίζοντας το εικονοστάσι του ονειρικού βίου.Φοβάσαι όπως και γω αλλωστε ο ταπεινός δούλος σου σέρνοντας αλυσίδες

κρυφακούγοντας μέσα στην αδειανή στοά της νύχτας,γυρεύοντας νερό λυτρωτικό σε ανήλιαγες σπηλιές η ζητόντας το φιλί της γνώσης στο δάσος των νεράιδων.Η ζωή ιστορία και ο Μπάρμπα Φωτάκης μια απο αυτές αλλος ένας ήρως των μικρών χρόνων ένα αθάνατο άσμα της ψυχής μου.Ευθύς η κοινή λογική-γνώμη θα τον χαρακτήριζε Κυνικόν ένα σύγχρονο Διογένη χωρίς φανάρι μια και όπως θυμάμαι "υπήρχε το εγένετο φώς" εκείνη την εποχή.Ο σεμνός τούτος γέρος τα τελευταία χρόνια της ζήσης του τα βγαλε εξω καθούμενος στη καρέκλα του σχεδόν όλες τις μέρες του χρόνου.Τ ο χειμώνα θα τον έβλεπες εξω τις ηλιόλουστες μέρες ακούγοντας ράδιο και καπνίζοντας κανένα στριφτό τσιγάρο απο την ασιμί ταμπακέρα του που ηταν γεμάτη με καπνό και κείνα τα πρωτόγονα ροζ τσιγαρόχαρτα του Βασιλείουν της Ελλάδος(του λεγόμενου μονοπωλίου).Ολιγοδίαιτος καθώς ηταν με σκούρο χοντρό παντελόνι μάλλινο βαρύ σακάκι και παλιομοδίτικο σφιχτά δεμένα στο λαιμό του πουκάμισο με γραμμές και τετράγωνα τυπωμένα πάνω του έμοιαζε σαν αερικό που περίμενε ν" ακουσει μια καλημέρα απο τα παιδιά του σχολείου η κανένα "νέο απο τον κόσμο" απ" τους περαστικούς και τους γείτονες που περνούσαν απ" το "βασιλειό" του πηγαίνοντας για τη δουλειά τους.Τα καλοκαίρια ο Μπάρμπα Φωτάκης δεν άλλαζε συνήθειες μόνο που καθόταν λίγο πιο πέρα στη σκιά των δέντρων του μπαλκονιού για να προφυλαχτεί απο τον καυτό ήλιο του μεσημεριού.Μια μέρα έμαθα οτι πέθανε,ησύχασε και τα μαύρα του γυαλιά δεν του χρειαζόταν πλέον ήξερα αλλωστε οτι είχε ταλαιπωρηθεί πολύ και του χρειαζόταν η γαλήνη.Δεν έμαθα ποτέ αν ήταν αριστερός η δεξιός η ακόμα αν ηταν τακτικός θαμών του οίκου του θεού,αν η συζυγός του έπαθε κάτι ή τον εγκατέλειψε και μεινε μόνος με το παιδί του λεπτομέρειες της καθημερινής φθοράς με τον ακατάπαυστο χρόνο.Παραμένει στη μνήμη μου σαν ένα χαρούμενο σφύριγμα ενός τρένου,ένας ανοιξιάτικος λόφος όπου η επικοινωνία με τους ανθρώπους σου γέμιζε με την απλότητα της την καρδιά με άνθη απο το λειβάδι της αιωνιότητας,,,,,,,,,,

O Σκοτώμενος βασιλιάς

2008-03-10T03:00:00.000-07:00

Τσιγάρα σβηστά
χλωμά ως μπαλαρίνες
ριγμένες σε νερόλακο
κινήσεις αστρικές.
Εξαδάκτυλος γυμνός
σκούρα λεωφορεία
ο σκοτωμένος βασιλιάς
στέκει
με το κεφάλι να γελά
ριγμένο εις τη στέρνα.
Αντάρτες ελευθερωτές
αιμάτινα έχουν χέρια
σκισμένα ρούχα
βουνά με παγωμένες κορφές.
Μεταλλεία Σερίφου
σκόνη μαύρη
τα πρόσωπα αέρινα
χάσκουν μες τη νύχτα.
Χωροφύλακας στητός
με κίτρινο σιρίτι
παντελόνι βαθύ μπλέ
πιστόλι μες τη θήκη.
Η πρώτη μέρα
απεργίας σκυφτής
ακόμα ακούγονται
οι ανάσες των νεκρών
ψιθυρίζοντας
θα νικήσουμε
μια μέρα φωτεινή.

Ζαχαροπλαστείον

2008-03-09T10:51:00.000-07:00

Θέλω να ξεθωριάσω
σαν παλιό χαρτονόμισμα
μπροστά στα φώτα της βιτρίνας
ενός ζαχαροπλαστείου.
Κόσμος να σκύβει
και να με κοιτά
οι χρόνοι να περνούν
και οι εποχές να φεύγουν...

Ring is fell

2008-03-05T12:49:00.000-08:00

Shadow of dark
princess alone
ring is fell
in the shine
of the moon.
Give me the stars
soul of your hard
immortal soldier
broken sword
lane of threes
castle is gone.
Stay to the way
land misfortune
sky are empty
brown grave
no hapiness
for your shell.

Αστρικό Σύμπλεγμα

2008-03-01T05:09:00.000-08:00

Pήση
ελαφρύ χάδι
λέξεις γραμμένες
σε γυάλινο χαρτί.
Κρίση
αστρικό σύμπλεγμα
ονειρικό τοπίο
χρονικός μετανάστης
ανέμη που η κλωστή δεν γυρνά
μετέωρη υφαίνει
κουτιά απο τσιγάρα
φυλαχτά ασημένια
φτερουγισμένα βιβλία
που πετούν στον άνεμο γυμνά.
Σκαλωσιά
ένσημο χάρτινο
ουσιώδες οτι μένει
πρόσοψη γυμνή
πεταλούδα χρυσή
κυλάει στο σκοτάδι
μοναχή αλήτισσα.

Πορτοκαλί Στεφάνι

2008-02-29T12:11:00.000-08:00

Πρώτο κροτάλισμα
η φυσική κατάληξις
ενα πτώμα ωχρό
μόλις που πρόλαβεν
να ιδεί για τελευταία φορά
το πορτοκαλί στεφάνι του ήλιου.
Προφταίνω
ανοίγω την τζαμόπορτα
ο αέρας μυρίζει
θαύμα πρελούδια συναξάρια
λάδια αιθανόλες πλαστικόν
χρώματα φτιαχτά
πλαστική ζωή
η ησυχία του μοντέρνου.
Δεύτερο κροτάλισμα
σωπαίνω
η αρώστια μ' αγγίζει
με χαλά κάθε στιγμή
κοιτώ ανέμελα
τη γή που ανασαίνει βαθιά
μέσα στο σώμα της μέρας.
Τρίτο κροτάλισμα
η στάση παγωμένη
ώρα φυγής
προχείρως ενδεδυμένος
γελόντας απρόσεκτα
σκαλίζω μια φλογέρα ξύλινη
σάτυρος απόμακρος
απ της γιορτής
την αμμουδιά..

America America

2008-02-17T01:41:00.000-08:00

Πίνω σκεπτόμενος την κρυσταλλένια λάμψη του γνωστού αναψυκτικού κοινής οφέλειας..Γνωρίζω βέβαια οτι ειναι κλεμμένη η συνταγή του Ινδιάνικου φαρμάκου τούτου απο ενα γερομάγο μιας πανάρχαιας φυλής..Εξ America America to νομα αυτου (ταινία εποχής) Λιάκος Καζάν θαρώ σκηνοθέτης.ποπ κόρν οι λεγόμενες και (πάτες) χωρική διάλεκτος ΚΡΙΘΙΑΣ, χάμπουργκερ (άγνωστο είδος) στριπτιζέζ ξανθιές με τροφαντά στήθη,και δολλάρια πολλά δολλάρια στις "τσέπες" των εσωρούχων τους.Υπάρχουν και μπάρ με κείνες τις σωλήνες φωτεινού παραδείσου,γερμένες πελώριες γραμματοσειρές,στέκες και λουλακί κιμωλίες για να ξύνουν τις μύτες τους.Ενα κονιάκ φώναξα του μπάρμαν μάλλον δεν του άρεσε η ιδέα και τότε ζήτησα ενα μπέρμπον.Ζύγισα το χρόνο James Dean, Sante άφιλτρον,καφενείο,μνήμες ζαρωμένα πρόσωπα που όλο τρεκλίζουν θυμούμενα κύκλους.Διαρκώς αμφιβάλλω μέσα απο το ξεφτιλισμένο μου σαρκίο,βλέπω εμάς σε γυάλα κλειστή με ενα τσούρμο πεταλούδες πολύχρωμες μα ματαίως σταυρωμένες με καρφιά.Τζουκ μπόξ και η γρατζουνισμένη φωνή του καλλιτέχνη να ακούγετε απο μακριά "Εφτά Νόμά" σαν ψαλμωδία μες τα αυτιά μου τραγούδι συναίσθημα που δύσκολα ξεχνάς.Κυρ Νίκος με το νομα Κοεμτζής αψεγάδιαστη καρδιά και άνθρωπος απο τους λίγους σαν σου σφίξει το χέρι το καταλαβαίνεις αμέσως..Για μια παραγγελιά μια κρύα νύχτα του χειμώνα,για τα μάτια μιας καλλιτέχνιδος της νύχτας ισως.Μια δύσκολη ζωή μέσα στο φόβο έγραψε και βιβλίο το πήρα αμέσως,μια αναμνηστική φωτογραφία ενα αντιο χωρίς λέξεις..Ενας άγγελος με λερωμένα χέρια,αίμα βαθύ,ένας σχεδόν άγγελος..Στην αδειανή πίστα με τα σπασμένα πιατικά,και την σκόνη τους να αιωρείται εις τους αιώνες,ενα ποτό και γω παρείγγειλα με πάγο η χωρίς δεν εχει σημασία..Ετσι για να θυμηθώ οτι δεν έζησα γράφοντας για σχεδόν αγγέλους..Δεν ειναι κρίμα....

Εντός μας

2008-02-10T02:25:00.000-08:00

Φιγούρες πήλινες
πλασμένα φτωχά
μικρά κομμάτια
εντός μας.
Μια φωτιά
λιτά σώματα
αποστέινα κορμιά
όμορφα πλαστά
λιγνά χέρια και πόδια.
Ενα στράτευμα
με σκοπό
ανάσα ζωής
σε ενα κόσμο δίχως χρώμα.
Τρέμω
οταν δεν βλέπω
καθόλου φώς
να περνά
χαιδεύοντας τις γρίλλιες
των ματιών σου.

Πυγολαμπίδα

2008-02-02T07:48:00.000-08:00

Παλιός στρατιώτης
σερνάμενο βήμα
ψυχρός θάλαμος
βερνικομένες αρβύλες
εν τάξη το σώμα
η ψυχή κολλημένη
στα νοτισμένα τζάμια
φτερουγίζει με βήμα
εν-δυό.
Οπλοβλαστός
τα ξύλινα τουφέκια
περιμένοντας εχθρούς
σε ασκήσεις ακριβείας
χάρτινοι μαύροι στόχοι
πεσμένο το στόκ
απ' τις σφαίρες
στο υγρό κόκκινοχωμα
πυγολαμπίδες αδειανές
μετά το πυρ κατά βούληση.
Βαραίνουν τα πόδια
το τρένο πέρασε
απ το αγκάθινο σύρμα
σταμάτησε μπρός
απ το τζάκετ
του παγωμένου σκοπού.

Νεφελώδες Τοπίο

2008-02-01T10:36:00.000-08:00

Ο ήχος της σάλπιγγος
έρμο αγέρι
το διαλεχτό αντίκρισμα
μιάς ροζόμαυρης αυγής.
Επιλογή
χρώμα κόκκινο
το παράξενο κουρνιαχτό
των πουλιών
στα ναυαγησμένα
φορτηγά πλοία
κάτω απ 'τη σκιά του λιμανιού.
Δεν ήταν
το τελευταίο ταξίδι
γύρω απ 'τις μάντρες
αχνοφαίνονται λαμπερά
ατσάλινα σύρματα
κουρέλια ανθρώπινα
μα και μηχανές
χυμένα αδέξια λάδια
στραβά τιμόνια
υπαίθρια χειρουργεία
με μόνο γιατρό
το χρόνο.
Σκουριασμένα δέντρα
νεφελώδες τοπίο
τσιτωμένα σεντόνια
ξενοδοχεία για μια νύχτα.
Οι συντροφιές
ναυαγοί σε άγνωστο μέρος
γεμάτες ταράτσες
με ιστούς
δίχως σημαίες.
Εκείνο που έμεινε
σκάφανδρο μπρούτζινο
πλέγμα του έρωτα
φυσσαλίδες χρυσαφιές
στο σφυγμό της αγάπης.

Ησυχια

2008-01-31T10:35:00.000-08:00

Η γιορτή σχόλασεν
η ώρα πέρασε
λίγη η χαρά πλέον
στα ανθρώπινα ακρογυάλια.
Μείναν απόμακρα
τα τενεκεδάκια
του κριθαρένιου υγρού
τρύπια και μόνα
σαν ξεκοιλιασμένοι άγγελοι
στο χώμα ριγμένοι.
Μακριά
μιλούν λευκά σύννεφα
σε ασπροκίτρινες αποχρώσεις
μεταξύ των ξένα.
Παραμένουμε πάντα
ημίθεοι τρελοί
στο σκότος της νυκτός
κρατόντας φανάρι.
Ησυχία
καθώς οι φλοίσβοι
του νερού
αυτοκτονούν.

Φτωχή μου Καρυάτις

2007-12-01T02:51:00.000-08:00

Φτωχή μου Καρυάτις
έσβησε πια η φλόγα
και μέρα δεν περνάει
χωρίς οι άθλιοι δεσμώτες
να σου ψαλιδίσουν τα φτερά.
Συννέφιασε
και είμαι εις το τέρμα
θυμούμενος τα παλιά.
Εκείνα τα σκούρα πρωινά
πως πέρασαν και φύγαν
που μέσα στην ομίχλη
πάλευες με την ασπίδα του φωτός
με θάρος στα χαλάσματα
τα τέρατα του κάτω κόσμου.
Τώρα η γή μας
ξεραμένη περιμένει
ένα γαλάζιο σύννεφο
μια ώριμη βροχή.
Πέπλο δεν έχεις
να σκεπαστείς
φαγί στο στόμα
για να χορτάσεις.
Κρύο το μάρμαρο
που σε φιλοξενεί
κάτω απο το κατώφλι
του ξένου κόσμου.
Ανάβουν γρήγορα
και διαρκώς
φωτεινές πινακίδες
με νύμφες που τραγουδούν
σε σκοτεινά μέρη
και συ όλο αλλάζεις δρόμο
φεύγεις απο αυτή την ματαιότητα.
Σου δίνω τσιγάρο
στα κρυφά
μα δεν έχεις φωτια πλέον
για να τ' ανάψεις.

Hot Dog

2007-11-29T12:05:00.000-08:00

Στη σκιά του φεγγαριού θα γραφα το ηρωικό μου τέλος. Είναι καιρός πια το αυτοκίνητο μου να πετάξει, σαν χαρταετός που τον πήρε ο αέρας και τον έριξε στα ηλεκτροφόρα καλώδια. Αυτά όμως μόλις το ξεχρεώσω και οι κόκκινες σφραγίδες ματώσουν το χαρτί του συμβόλαιο,,Πόσες φορές το σκέφτηκα,μια σύγκρουση σχεδόν "τυχαία" θα δηλώσουν πολλοί όταν οι αιμοβόρες κάμερες και τα μαύρα μικρόφωνα σπεύσουν στο σημείο του ατυχήματος,,Αλλά εγώ θα ξέρω ότι τους την έφερα έστω και για τελευταία φορά,ο τρόπος όσο πιο φυσικός μπορεί να γίνει. Μια κολόνα σχεδόν στο μέσο των δυο "άσπρων φιδιών" ένα δέντρο που χάθηκε προς τον δρόμο για την "Μέση Γη" από το μυθιστόρημα του Τολκιν..Και αν ζήσω πριν το κρύο μέταλλο μου τρυπήσει την καρδιά φοβάμαι το κρύο ρε μαέστρο,ίσως μόνο το θαμπό κόκκινο μου αίμα είναι μια παρηγοριά,κοιτώντας τα αστέρια να πέφτουν ενα-ενα να φύγω και γω μαζί τους για πάντα μακριά. Πριν το τέλος μια συνηθισμένη εικόνα ενα αυτοκίνητο τρακαρισμένο σαν ανοιχτό σαρδελοκούτι στη μέση τουδρόμου μόνο που η σαρδέλα αυτη τη φορά θα μαι γω..Αν θα ναι καλύτερα δεν ξέρω μην με ρωτάς ελπίζω όμως πιο φωτεινά απο το σήμερα, λιγο πρίν μου σαπίσει ο καπνός του τσιγάρου τα πνευμόνια και το πιοτό μου γίνει μόνιμη συντροφιά..Φεύγω..Θα μου πείς τωρα λάθος σκέφτεσαι, οτι όλα θα γίνουν όπως πρώτα, ψέματα λες μπαγασάκο καθώς μου θυμίζεις την Κατερίνα (Γώγου) (Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά)....Είναι η ώρα του φαγητού όμως πως το ξέχασα,ξάφνου ανοίγω το φαγί μου, σε αλουμίνα τυλιγμένο ενα (hot dog) απο κείνο το αμερικάνικο (όχι εκείνα β' διαλογης)..Μου ρχετέ να κλάψω που να βρείς χρόνο για κάτι τέτοια ευγενή συναισθήματα..Ξέρω είδες και συ την πλάτη μου,καρφωμένη,,μου χουν εδώ και χρόνια χρέος βαρύ ένα τεράστιο ρολόι,να κουβαλώ,ήμαρτον πατέρα,δεν θα το ξανακάνω....

Λιαν Συντομως

2007-11-23T11:56:00.000-08:00

Δεν υπάρχουν λέξεις..πριν κοιμηθώ,,,νομίζω πως φεύγω μακριά..τελειώνω σαν κερί που έσβησε,,,υπάρχω η ζεστή μου σάρκα μπορεί να το επιβεβαιώσει αυτό ,και η νύχτα προχωρά πριν κλείσει το σκυλάδικο.λαμπυρίζουν τα ζεστά του φωτα ..νανουρίζουν αργά τους τελευταίους παραβάτες της νυχτός.μ" αρέσει η νύχτα αρκεί να με κάνει παρέα,,,μαζί της και γω να χαθώ αναζητώ.μόνο τα φανταχτερά της ρούχα αρκούν για να φωτίσουν,,την μικρή γωνιά της καρδιάς μου...Ποτε θα ρθει δεν λογαριάζω πλέον.Αν θα χει καφετιά σγουρά μαλλιά η μπλε βαθυστόχαστες βλεφαρίδες.Ούτε καν αν η βραχνή φωνή της προδίδει τα πόσα τσαλακωμένα κουτια από τσιγάρα άφησε ωσάν Βασιλικά τρόπαια στο πεζοδρόμιο,λίγο πριν ανοίξει την σκούρα βαριά πόρτα του σπιτιού της..Την βλέπω να γυρνά,γυμνή μες την ομίχλη πιωμενη να παρακαλά τον κάθε αλήτη του δρόμου,για ένα χάδι μια ζέστη αγκαλιά ξεπουλώντας μέσα σένα βράδυ όλη την ντροπή της..Ποτε δεν ήμουν πιο πεπεισμένος ότι θα ρθει λιαν συντόμως..

Τα πουλια του χειμωνα

2007-11-18T03:56:00.000-08:00

Είδα τα σημάδια στο δρόμο.ήταν ίδια τόσο καθαρά που μπορούσες να τα αγγίξεις με τα δυο σου χέρια,,δεν ήταν αίμα, ήταν φωτιά που αναβλύζει από μέσα μας ήταν ζωή που τα κρύα δωμάτια δεν μπορούσαν να κλείσουν,ουτε τα κελιά των φυλακών να δεχτούν.Αυτό που μένει είναι ο δρόμος μπροστά μας,,οι φωνές που ακούγονται μέσα στον ήλιο της λευτεριάς.Τα πρόσωπα που η βροχή δεν δάμασε,ούτε το κρύο του δρόμου,,θα μαστέ πάντα εκεί,,για μια καλύτερη ζωή,,χωρίς μεσάζοντες,χωρίς εκμεταλλευτές του ανθρώπινου μόχθου,,αν είναι όνειρο αυτό,άσε με να το ζήσω,αν είναι φωτιά,,άσε με μέσα στις φλόγες να καω..ακου την ζωη ελπιζει χαιρετε το καθε τι,,,,το πιο μικρο τραγουδι των πουλιων,του χειμωνα..μην το ξεχνας

Καληνυχτα-Νυχτα

2007-11-13T11:32:00.000-08:00

Νυχτα ειναι ο καπνος του τσιγαρου, στα δυο σου κοκκινα χειλη,σβελτες κουβεντες με την κυρα του διπλανου σπιτιου ,ειμαι σιγουρος πως βαδιζεις,ποτε πιο γρηγορα και αλλοτε πιο αργα..κοιτας την καθε κινηση του δρομου, την παραμικρη σπιθαμη αερα που τα πνευμονια σου γεμιζουν αλλογιστα...Θα περιμενες βεβαια πως το ξεχασα...Οχι,,,δεν υπαρχουν χαμινια στο δρομο σου πλεον. με τις φωνες τους να σου προκαλουνε πανικο,,,μονο σκουρα αλυγιστα κτιρια...ανθρωποι φοβισμενοι στις στασεις του λεωφορειου,'''κυριες" ντυμενες με ρουχα ατσαλακωτα μπογιες στα προσωπα,,,,φανταχτερα περιοδικα,,,αρρωστα παιδια των πολεων μας...πολλα αυτοκινητα..λιγα δεντρα...εχει χορτασει το ματι μας αδιαφορια,,δεν ψαχνω να βρω την μοναξια,,,υπαρχει μεσα μας,,ειναι εκεινο το συναισθημα... λιγο πριν κλεισεις τα ματια σου και κοιμηθεις,, ερχετε και σε σκεπαζει...και σου λεει,,,,Καληνυχτα...... Νυχτα

Aν δεν υπαρχει κοκκινο φωτακι

2007-11-11T10:39:00.000-08:00

Αν ησουν εδω,σιγουρα θα αδειαζε η μποτιλια απ' το γου-ισκυ. Οχι εγω δεν πινω μονος, μια φορα κοντεψα να παιξω ολοκληρο εργο μονος. Αλλη φορα δεν θα υπαρξει ετσι λεω απο μεσα μου, κοντοστεκομαι αυστηρος στο παλκοσενικο και αρχιζω να μιλαω μονος (ειναι ο λεγομενος εσωτερικος μονολογος του μεθυστακα). Ετσι εκοψα το ποτο χωρις παρεα γιατι δεν υπηρχε κανεις διπλα μου να μου πει σταματα, ουτε κοκκινο φωτακι δεν υπηρχε να με πεταξει εξω απο το μαγαζι..Αλλα αν ησουν εδω πραγματικα θα μιλουσαμε για ολων των ειδων τα οινο-πνευματα και τις φιλοσοφιες,θα σου χαριζα μαλιστα και να πραγματικο λουλουδι (φτηνο) με ζωηρο χρωμα χρυσανθεμο η νταλια (τα λεγομενα και χαρτινα λουλουδια) ετσι γιατι πριν το ανθοπωλειο με τα καλογυαλισμενα λουλουδια υπηρχε η φυση η πραγματικη ζωη που μαρενεται και ανθιζει κατα βουληση χειμωνα και καλοκαιρι εχοντας μεσα της ολα τα χρωματα του οριζοντα και της γης....

Εξω απο το συρμα

2007-11-10T10:31:00.001-08:00

Σημερα....οχι και αυριο ναι..δισταζω μερικες φορες να παρω την αποφαση..ταυτη,,σαν την αλλαγη σκοπιας στο στρατευμα...περιμενεις περιμενεις..τον αντικαταστατη σου,,αφου βεβαια φας ολα τα νυχια σου, καταραστεις ολο το θεικο συμπαν,,σκεφτεσαι σκεφτεσαι...αν κρατας οπλο η γλυφυτζουρι στο χερι και εισαι ετοιμος..σχεδον να τα παρατησεις ολα..και να βγεις εξω απο το συρμα..για να παιξεις και συ σαν παιδι..και να ομως καπου εκει μεσα στην ομιχλη(ειναι βραδυ)..ερχετε ο νυμφιος ντυμενος στο χρωμα της σαυρας..καθως αρχιζει να φαινεται σιγα-σιγα το τσιγαρο που χει στο στομα,,αληθεια τι φυλαμε...και γιατι παιζουμε κρυφτο...που ακουστηκε...τον αντρεα να τον ντυνουν...στο χακι...σαν ζωακι παρδαλο...και ομως και αυτο εχει γινει...μα δεν ξερω,,να κρατω γερα το οπλο..να χορευω εν-δυο..στη γραμμη...αραγε για ποια αποφαση μιλω..μες το σκοταδι..μες την ψυχη μου φεγγεις...φαρος φωτεινος.....

Το ονομα αυτου

2007-11-10T09:34:00.000-08:00

ΓΕΙΑ ΣΑΣ..Η ΣΕΛΙΔΑ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΘΑ ΧΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΙΑ ΦΙΛΗΣ..ΑΥΤΗ ΦΥΣΙΚΑ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ..ΜΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΑΝΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ..ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ Ως ΤΩΡΑ..ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΟΥ¨"ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ"...ΕΤΣΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΣΥΧΝΑ..ΜΕ ΠΟΛΥ ΑΝΕΜΟ Η ΧΩΡΙΣ,,ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΑΙΡΟ,,ΜΕ ΠΟΛΥ Η ΛΙΓΟ ΦΟΡΤΙΟ ΠΑΝΤΟΤΕ..ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ ΘΑ ΝΑΙ ΕΔΩ,,ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΞΕΚΙΝΑ :)