Η μηχανή--21/5/2005 (Αφιερωμένο στη Φανή)

Δυο λόγια
κρυφά κομματιαστά βουλιάζουν
η φτηνή δικαιολογία πλησιάζει
τέλος ερχόμενο
γρατζουνισμένο στολίδι
ριγμένο στη θολούρα.
Αντίκρυ σκαλισμένο
το λέν μπλε κίτρινο και μαύρο
μια μηχανή
σκουριάρα ακόμα υπάρχει
θεριό επι θανάτου θρίαμβος
νίκη χωρίς στεφάνια
φτιαγμένη με αίμα
ριγμένη στο υπόγειο
σαπίζει μα ακόμα λάμπει.
Θα ' ρθει πάλι η νύχτα
κι όλοι τραγουδιστά θα φύγουν
πετώντας απ τα παράθυρα
τρεκλίζοντας στα σοκάκια.
Με χέρια απλωμένα στην άσφαλτο
πουλιά της πίσσας
ξεκρέμαστα φανάρια των οδών
τα όνειρα μας
ξεσπούν μέσα στο σκότος.

Άτιτλον 1850

Μολυβένιο άγαλμα
στραγγίζει τον πόνο
ψέλλισα τις λέξεις
βαθιά μέσα στη ρίζα του βουνού.
Ανάμεσα στο πύρινο φως
της στερνής ηλιαχτίδας
το κερί μου δεν άναβε
εμπρός στη σκούρα μορφή σου.
Μαρμάρωσαν τα χέρια
ο άνεμος σφύριζε
κοίταζα τα υπαρξιακά λιβάδια
να σέρνουν τον άγριο χορό
της σελήνης το γέμισμα
τ" ουρανού τις φλόγες να λάμπουν.
Ένα σκιάχτρο πετούσε
ψηλά στα χνώτα του αέρα
ο χωμάτινος δρόμος
πάγωνε αποχαιρετώντας τη μέρα.

Λικέρ 3- Μαστίχα 15/1/2009

Ηλεκτρισμένα πτώματα

κλωθογυρίζουν ανέμελα

μέσα βαθιά στα σκέλια του χρόνου

ότι έμεινε

μπροστά στον χάρτινο ορίζοντα

αντιφεγγίσματα ψυχών

λίγα τσαλακωμένα χαρτονομίσματα

ο πόνος των ονείρων

ή της συνήθειας

η μέγιστη σπατάλη.

Νανούρισα

με χάδια την ύπαρξη

το τρένο της λήθης.

Λικέρ 2- Cherry 11/1/2009

• Περιπλανήθηκα απο το Α
• εις το Ω
• πίσω μου κόχλαζε η σκέψη
• ένα ουράνιο περίστροφο
• μια σβούρα σιγονανούριζε τη
  μέρα.
• Ανάλαφρος ο ύπνος
• στα πέτρινα ραγισμένα
  σκαλοπάτια
• ξεκουράζονταν
• ο φόβος κοιμόταν
• η λύπη ανάσαινε
• στο γαλάζιο ημιφώς της
  λάμπας,,

Λικέρ 1-Αμμαρέτο 10/1/09

Μου βάλαν προκες στη καρδιά

για ν" αγαπώ

μα (ιο) εγώ είμαι ένα γοργόφτερο σύννεφο

μια φωτεινή μελαγχολική πινακίδα

που αναβοσβήνει

μέσα στα χιλλιάδες watt του σύμπαντος

ένας καλά γρατζουνισμένος δίσκος

που η μελωδία του παίζει ακόμα στην ψυχή σου.

Δέν αξίζω

μα υπάρχω όπως και συ

κουβαλώ κάθε μέρα την πραμάτεια μου

καθρευτάκια ,χρυσαφιές αλυσίδες,χάρτινες καρδιές,

πλαστικά σώματα,φυλαχτά,ματζούνια,γιατρικά, δια πάσαν νόσον.

Ο γιατρός των ψυχών

και ας χάθηκε η πίστη μου

μέσα στα βουρκόνερα κραγαύζει

την ήσυχη ροή των πραγμάτων.

Πρίν με κρίνεις

σκέψου τους φλοίσβους του νερού

αυτό που δεν μπόρεσες να κλέψεις

την ψυχή μου

μια μαύρη πεταλούδα

καταδικασμένη να πετά

στις ροδόχρωμες άκρες του σύμπαντος

O Βασιλιάς των Γατών----------Για τον ένα χρόνο αερόστατο στην τσέπη

Αγαπητέ αναγνώστη η νύχτα πάλι μας έδωσε "τροφή" για να σκεφτούμε πριν η αυγή έρθει γρήγορα και φέρει τη μέρα, εκείνο το φασαριόζικο "σκυλί" που τρέχει διαρκώς μέσα απ' τα πόδια μας κλαίγοντας, ζητώντας φαΐ, τραβώντας μας απ' το μανίκι να κινηθούμε γρήγορα,μεθοδικά, μη προλαβαίνοντας να στρέψουμε τους οφθαλμούς μας ούτε πολύ ψηλά στο πέταγμα των πουλιών του ουρανού, ούτε πολύ χαμηλά στο βρώμικο ρείθρο του δρόμου, τις πλάκες του πεζοδρομίου και τους κατοικούν τες σ' αυτές..Εκείνο το βράδυ κατά τις 2μμ σύμφωνα με το ανακριβές δελτίον των ξενύχτηδων της "κακόφημης" πλατείας Βαρδαρίου φάνηκε μια σκιά, μια φιγούρα που ο πολύτιμος σου χρόνος δεν σ" αφήνει να προσέξεις καλά προσπαθώντας συνάμα να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς μη τυχόν και σου ζητήσει ελεημοσύνη ή κανένα τσιγάρο, απορώντας για τα σχισμένα ρούχα του και τα αχτένιστα μαλλιά του,,,Αν είσαι "τυχερός" lucky boy ,,strike,,,και ούτω καθ εξής θα τον δεις κοντά στο καγκελόφραχτο οικόπεδο με τα αρχαία ερείπια του παρελθόντος να ταΐζει αργά το βράδυ ένα τσούρμο από γάτες αλήτρες και έναν μοναχικό σκύλο με φαγητό "εκλεκτής ποιότητος" που' χει μαζέψει με πολύ κόπο κατά την διάρκεια της ημέρας..Είναι ένας άνθρωπος που η τεράστια μέγκενη αυτής της πόλης δεν επηρέασε τα συναισθήματά του, δεν έχασε σταλιά απ' τον ανθρωπισμό του και ας έπεσε χαμηλά κατά τα υπεροπτικά "πάντα" μάτια μας..Όλα αυτά θα σου φανούν παράξενα μα γ" αυτόν τον άνθρωπο και για άλλους ακόμη πρέπει κάποιος να γράψει έστω μια λέξη, να σκεφτεί γιατί και αυτός έχει "οικογένεια" και μάλιστα πολυπληθέστερη σε στόματα και πόδια απ' όλων μας.....

Ένα βράδυ με τον Τζάκ Κέρουακ (περιμένοντας την δημοσίευση αυτού))))))αμήν

Δέν ήσουν σπίτι χθες βράδυ μάταια ο παλιόφιλος Τζακ αλλά και εγώ χτυπούσαμε το κουδούνι της εξώπορτας..Το μόνο που ακούγονταν ήταν η συνεχόμενη εκτέλεση του "ηλεκτρικού πουλιού" σαν να του σφίγγαν το λαρύγγι θέλοντας να το σκοτώσουν..Η νυχτερινή περιπλάνηση μας όμως μόλις άρχιζε κάποια "πράγματα" του Τζακ του φάνηκαν παράξενα σχεδόν αλλόκοτα άλλα πάλι του ήταν εντελώς οικεία..Μετά από τόσα χρόνια απουσίας η φανταχτερή νύχτα του τόνωσε τα νεύρα, "θαύμασε" την εξέλιξη την αλματώδη άνοδο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά λυπήθηκε πολύ από την κατάργηση του "χύμα ουίσκι" ένιωσε όμως μια πελώρια εφορία βλέποντας το πλήθος των πολύχρωμων μπουκαλιών οινοπνεύματος , που του προσφέρονταν σαν "νήσοι ανεξερεύνητοι" εμπρός του..Βγήκαμε έξω στο δρόμο η μαύρη Ford ούρλιαζε από χαρά πατώντας τις ίσιες διαχωριστικές γραμμές του δρόμου..Ένας άστεγος στο απέναντι πεζοδρόμιο την είχε "βολέψει" καλά κατά την "κοινή γνώμη" έξω από την είσοδο μιας (sic!!!) πολυκατοικίας, έχοντας μαζί του το μικρό του νοικοκυριό..Λίγο πιο πέρα μια νεαρή κοπέλα περίμενε τη "σειρά" της έξω από ένα "μηχάνημα ταχυ-ανα-λήψεως" χρημάτων ενός "ευαγούς" τραπεζικού ιδρύματος, μασώντας νωχελικά ένα σάντουιτς μαγεμένη από τα παράξενα σχέδια και ποσά της πολύχρωμης οθόνης..Σε μια πλατεία πλήθος νεαρών με ανοιχτές τις ομπρέλες τους περίμεναν την βροχή, αλλά αυτή δεν τους είχε κάνει το χατίρι ακόμα να ρθει, άραγε αυτή η βροχή φονική, φοβερή(μερικές μόνο ψιχάλες ήταν) για κατά φαντασίαν ασθενείς άξιζε , δρόσιζε τα "ξεραμένα" τους πρόσωπα που είχαν συνηθίσει την "έρημο" της πόλης..Τα φώτα του "ηλεκτρικού" "σιγά - σιγά) άναβαν και φώτιζαν με κείνο το γνωστό του ς δυνατό φως όλα τα μικρά σοκάκια αυτής της πόλης η "δουλειά" άρχιζε "ήσυχα αργά μεθοδικά" σε ρυθμούς εργοστασίου παραγωγής πλαστικών ανταλλακτικών μια διμοιρία των ΜΑΤ "μάζευε" στις σιδερένιες κλούβες τα "κουρέλια"της στυγνής εκμετάλλευσής της (μετανάστες,πρεζάκια,φτωχοδιαβόλους) μιας κοινωνίας αποχαυνωμένη στο βαθύ ύπνο της κρυστάλλινης τι-βι και των "αστέρων" της.. Το συμβάν αυτό εξόργισε τον Τζακ και τον έκανε να βρίζει δυνατά προς το μέρος τους..Μα πίστευα όπως και αυτός άλλωστε πως η ανθρώπινη ύπαρξη και υπόσταση δεν έχει νόμους που να της βράζουν το δρόμο, για μια καλύτερη ζωή όχι πλαστική μα πλούσια σε συναίσθημα και ζωντανή..Ο "δρόμος" άλλωστε δεν ξέχασε τα "παιδιά" του φέγγει γεμάτος για ζωή και δράση όλων μας,,,,,,,