Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Hot Dog

Στη σκιά του φεγγαριού θα γραφα το ηρωικό μου τέλος. Είναι καιρός πια το αυτοκίνητο μου να πετάξει, σαν χαρταετός που τον πήρε ο αέρας και τον έριξε στα ηλεκτροφόρα καλώδια. Αυτά όμως μόλις το ξεχρεώσω και οι κόκκινες σφραγίδες ματώσουν το χαρτί του συμβόλαιο,,Πόσες φορές το σκέφτηκα,μια σύγκρουση σχεδόν "τυχαία" θα δηλώσουν πολλοί όταν οι αιμοβόρες κάμερες και τα μαύρα μικρόφωνα σπεύσουν στο σημείο του ατυχήματος,,Αλλά εγώ θα ξέρω ότι τους την έφερα έστω και για τελευταία φορά,ο τρόπος όσο πιο φυσικός μπορεί να γίνει. Μια κολόνα σχεδόν στο μέσο των δυο "άσπρων φιδιών" ένα δέντρο που χάθηκε προς τον δρόμο για την "Μέση Γη" από το μυθιστόρημα του Τολκιν..Και αν ζήσω πριν το κρύο μέταλλο μου τρυπήσει την καρδιά φοβάμαι το κρύο ρε μαέστρο,ίσως μόνο το θαμπό κόκκινο μου αίμα είναι μια παρηγοριά,κοιτώντας τα αστέρια να πέφτουν ενα-ενα να φύγω και γω μαζί τους για πάντα μακριά. Πριν το τέλος μια συνηθισμένη εικόνα ενα αυτοκίνητο τρακαρισμένο σαν ανοιχτό σαρδελοκούτι στη μέση τουδρόμου μόνο που η σαρδέλα αυτη τη φορά θα μαι γω..Αν θα ναι καλύτερα δεν ξέρω μην με ρωτάς ελπίζω όμως πιο φωτεινά απο το σήμερα, λιγο πρίν μου σαπίσει ο καπνός του τσιγάρου τα πνευμόνια και το πιοτό μου γίνει μόνιμη συντροφιά..Φεύγω..Θα μου πείς τωρα λάθος σκέφτεσαι, οτι όλα θα γίνουν όπως πρώτα, ψέματα λες μπαγασάκο καθώς μου θυμίζεις την Κατερίνα (Γώγου) (Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά)....Είναι η ώρα του φαγητού όμως πως το ξέχασα,ξάφνου ανοίγω το φαγί μου, σε αλουμίνα τυλιγμένο ενα (hot dog) απο κείνο το αμερικάνικο (όχι εκείνα β' διαλογης)..Μου ρχετέ να κλάψω που να βρείς χρόνο για κάτι τέτοια ευγενή συναισθήματα..Ξέρω είδες και συ την πλάτη μου,καρφωμένη,,μου χουν εδώ και χρόνια χρέος βαρύ ένα τεράστιο ρολόι,να κουβαλώ,ήμαρτον πατέρα,δεν θα το ξανακάνω....

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2007

Λιαν Συντομως

Δεν υπάρχουν λέξεις..πριν κοιμηθώ,,,νομίζω πως φεύγω μακριά..τελειώνω σαν κερί που έσβησε,,,υπάρχω η ζεστή μου σάρκα μπορεί να το επιβεβαιώσει αυτό ,και η νύχτα προχωρά πριν κλείσει το σκυλάδικο.λαμπυρίζουν τα ζεστά του φωτα ..νανουρίζουν αργά τους τελευταίους παραβάτες της νυχτός.μ" αρέσει η νύχτα αρκεί να με κάνει παρέα,,,μαζί της και γω να χαθώ αναζητώ.μόνο τα φανταχτερά της ρούχα αρκούν για να φωτίσουν,,την μικρή γωνιά της καρδιάς μου...Ποτε θα ρθει δεν λογαριάζω πλέον.Αν θα χει καφετιά σγουρά μαλλιά η μπλε βαθυστόχαστες βλεφαρίδες.Ούτε καν αν η βραχνή φωνή της προδίδει τα πόσα τσαλακωμένα κουτια από τσιγάρα άφησε ωσάν Βασιλικά τρόπαια στο πεζοδρόμιο,λίγο πριν ανοίξει την σκούρα βαριά πόρτα του σπιτιού της..Την βλέπω να γυρνά,γυμνή μες την ομίχλη πιωμενη να παρακαλά τον κάθε αλήτη του δρόμου,για ένα χάδι μια ζέστη αγκαλιά ξεπουλώντας μέσα σένα βράδυ όλη την ντροπή της..Ποτε δεν ήμουν πιο πεπεισμένος ότι θα ρθει λιαν συντόμως..

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

Τα πουλια του χειμωνα

Είδα τα σημάδια στο δρόμο.ήταν ίδια τόσο καθαρά που μπορούσες να τα αγγίξεις με τα δυο σου χέρια,,δεν ήταν αίμα, ήταν φωτιά που αναβλύζει από μέσα μας ήταν ζωή που τα κρύα δωμάτια δεν μπορούσαν να κλείσουν,ουτε τα κελιά των φυλακών να δεχτούν.Αυτό που μένει είναι ο δρόμος μπροστά μας,,οι φωνές που ακούγονται μέσα στον ήλιο της λευτεριάς.Τα πρόσωπα που η βροχή δεν δάμασε,ούτε το κρύο του δρόμου,,θα μαστέ πάντα εκεί,,για μια καλύτερη ζωή,,χωρίς μεσάζοντες,χωρίς εκμεταλλευτές του ανθρώπινου μόχθου,,αν είναι όνειρο αυτό,άσε με να το ζήσω,αν είναι φωτιά,,άσε με μέσα στις φλόγες να καω..ακου την ζωη ελπιζει χαιρετε το καθε τι,,,,το πιο μικρο τραγουδι των πουλιων,του χειμωνα..μην το ξεχνας

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2007

Καληνυχτα-Νυχτα

Νυχτα ειναι ο καπνος του τσιγαρου, στα δυο σου κοκκινα χειλη,σβελτες κουβεντες με την κυρα του διπλανου σπιτιου ,ειμαι σιγουρος πως βαδιζεις,ποτε πιο γρηγορα και αλλοτε πιο αργα..κοιτας την καθε κινηση του δρομου, την παραμικρη σπιθαμη αερα που τα πνευμονια σου γεμιζουν αλλογιστα...Θα περιμενες βεβαια πως το ξεχασα...Οχι,,,δεν υπαρχουν χαμινια στο δρομο σου πλεον. με τις φωνες τους να σου προκαλουνε πανικο,,,μονο σκουρα αλυγιστα κτιρια...ανθρωποι φοβισμενοι στις στασεις του λεωφορειου,'''κυριες" ντυμενες με ρουχα ατσαλακωτα μπογιες στα προσωπα,,,,φανταχτερα περιοδικα,,,αρρωστα παιδια των πολεων μας...πολλα αυτοκινητα..λιγα δεντρα...εχει χορτασει το ματι μας αδιαφορια,,δεν ψαχνω να βρω την μοναξια,,,υπαρχει μεσα μας,,ειναι εκεινο το συναισθημα... λιγο πριν κλεισεις τα ματια σου και κοιμηθεις,, ερχετε και σε σκεπαζει...και σου λεει,,,,Καληνυχτα...... Νυχτα

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2007

Aν δεν υπαρχει κοκκινο φωτακι

Αν ησουν εδω,σιγουρα θα αδειαζε η μποτιλια απ' το γου-ισκυ. Οχι εγω δεν πινω μονος, μια φορα κοντεψα να παιξω ολοκληρο εργο μονος. Αλλη φορα δεν θα υπαρξει ετσι λεω απο μεσα μου, κοντοστεκομαι αυστηρος στο παλκοσενικο και αρχιζω να μιλαω μονος (ειναι ο λεγομενος εσωτερικος μονολογος του μεθυστακα). Ετσι εκοψα το ποτο χωρις παρεα γιατι δεν υπηρχε κανεις διπλα μου να μου πει σταματα, ουτε κοκκινο φωτακι δεν υπηρχε να με πεταξει εξω απο το μαγαζι..Αλλα αν ησουν εδω πραγματικα θα μιλουσαμε για ολων των ειδων τα οινο-πνευματα και τις φιλοσοφιες,θα σου χαριζα μαλιστα και να πραγματικο λουλουδι (φτηνο) με ζωηρο χρωμα χρυσανθεμο η νταλια (τα λεγομενα και χαρτινα λουλουδια) ετσι γιατι πριν το ανθοπωλειο με τα καλογυαλισμενα λουλουδια υπηρχε η φυση η πραγματικη ζωη που μαρενεται και ανθιζει κατα βουληση χειμωνα και καλοκαιρι εχοντας μεσα της ολα τα χρωματα του οριζοντα και της γης....

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2007

Εξω απο το συρμα

Σημερα....οχι και αυριο ναι..δισταζω μερικες φορες να παρω την αποφαση..ταυτη,,σαν την αλλαγη σκοπιας στο στρατευμα...περιμενεις περιμενεις..τον αντικαταστατη σου,,αφου βεβαια φας ολα τα νυχια σου, καταραστεις ολο το θεικο συμπαν,,σκεφτεσαι σκεφτεσαι...αν κρατας οπλο η γλυφυτζουρι στο χερι και εισαι ετοιμος..σχεδον να τα παρατησεις ολα..και να βγεις εξω απο το συρμα..για να παιξεις και συ σαν παιδι..και να ομως καπου εκει μεσα στην ομιχλη(ειναι βραδυ)..ερχετε ο νυμφιος ντυμενος στο χρωμα της σαυρας..καθως αρχιζει να φαινεται σιγα-σιγα το τσιγαρο που χει στο στομα,,αληθεια τι φυλαμε...και γιατι παιζουμε κρυφτο...που ακουστηκε...τον αντρεα να τον ντυνουν...στο χακι...σαν ζωακι παρδαλο...και ομως και αυτο εχει γινει...μα δεν ξερω,,να κρατω γερα το οπλο..να χορευω εν-δυο..στη γραμμη...αραγε για ποια αποφαση μιλω..μες το σκοταδι..μες την ψυχη μου φεγγεις...φαρος φωτεινος.....

Το ονομα αυτου

ΓΕΙΑ ΣΑΣ.ΣΕΛΙΔΑ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΘΑ ΧΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΙΑ ΦΙΛΗΣ..ΑΥΤΗ ΦΥΣΙΚΑ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ..ΜΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΑΝΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ..ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ Ως ΤΩΡΑ..ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΟΥ¨"ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ"...ΕΤΣΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΣΥΧΝΑ..ΜΕ ΠΟΛΥ ΑΝΕΜΟ Η ΧΩΡΙΣ,,ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΑΙΡΟ,,ΜΕ ΠΟΛΥ Η ΛΙΓΟ ΦΟΡΤΙΟ ΠΑΝΤΟΤΕ..ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ ΘΑ ΝΑΙ ΕΔΩ,,ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΞΕΚΙΝΑ :)