Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2007

Φτωχή μου Καρυάτις

Φτωχή μου Καρυάτις
έσβησε πια η φλόγα
και μέρα δεν περνάει
χωρίς οι άθλιοι δεσμώτες
να σου ψαλιδίσουν τα φτερά.
Συννέφιασε
και είμαι εις το τέρμα
θυμούμενος τα παλιά.
Εκείνα τα σκούρα πρωινά
πως πέρασαν και φύγαν
που μέσα στην ομίχλη
πάλευες με την ασπίδα του φωτός
με θάρος στα χαλάσματα
τα τέρατα του κάτω κόσμου.
Τώρα η γή μας
ξεραμένη περιμένει
ένα γαλάζιο σύννεφο
μια ώριμη βροχή.
Πέπλο δεν έχεις
να σκεπαστείς
φαγί στο στόμα
για να χορτάσεις.
Κρύο το μάρμαρο
που σε φιλοξενεί
κάτω απο το κατώφλι
του ξένου κόσμου.
Ανάβουν γρήγορα
και διαρκώς
φωτεινές πινακίδες
με νύμφες που τραγουδούν
σε σκοτεινά μέρη
και συ όλο αλλάζεις δρόμο
φεύγεις απο αυτή την ματαιότητα.
Σου δίνω τσιγάρο
στα κρυφά
μα δεν έχεις φωτια πλέον
για να τ' ανάψεις.