Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

O Βασιλιάς των Γατών----------Για τον ένα χρόνο αερόστατο στην τσέπη

Αγαπητέ αναγνώστη η νύχτα πάλι μας έδωσε "τροφή" για να σκεφτούμε πριν η αυγή έρθει γρήγορα και φέρει τη μέρα, εκείνο το φασαριόζικο "σκυλί" που τρέχει διαρκώς μέσα απ' τα πόδια μας κλαίγοντας, ζητώντας φαΐ, τραβώντας μας απ' το μανίκι να κινηθούμε γρήγορα,μεθοδικά, μη προλαβαίνοντας να στρέψουμε τους οφθαλμούς μας ούτε πολύ ψηλά στο πέταγμα των πουλιών του ουρανού, ούτε πολύ χαμηλά στο βρώμικο ρείθρο του δρόμου, τις πλάκες του πεζοδρομίου και τους κατοικούν τες σ' αυτές..Εκείνο το βράδυ κατά τις 2μμ σύμφωνα με το ανακριβές δελτίον των ξενύχτηδων της "κακόφημης" πλατείας Βαρδαρίου φάνηκε μια σκιά, μια φιγούρα που ο πολύτιμος σου χρόνος δεν σ" αφήνει να προσέξεις καλά προσπαθώντας συνάμα να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς μη τυχόν και σου ζητήσει ελεημοσύνη ή κανένα τσιγάρο, απορώντας για τα σχισμένα ρούχα του και τα αχτένιστα μαλλιά του,,,Αν είσαι "τυχερός" lucky boy ,,strike,,,και ούτω καθ εξής θα τον δεις κοντά στο καγκελόφραχτο οικόπεδο με τα αρχαία ερείπια του παρελθόντος να ταΐζει αργά το βράδυ ένα τσούρμο από γάτες αλήτρες και έναν μοναχικό σκύλο με φαγητό "εκλεκτής ποιότητος" που' χει μαζέψει με πολύ κόπο κατά την διάρκεια της ημέρας..Είναι ένας άνθρωπος που η τεράστια μέγκενη αυτής της πόλης δεν επηρέασε τα συναισθήματά του, δεν έχασε σταλιά απ' τον ανθρωπισμό του και ας έπεσε χαμηλά κατά τα υπεροπτικά "πάντα" μάτια μας..Όλα αυτά θα σου φανούν παράξενα μα γ" αυτόν τον άνθρωπο και για άλλους ακόμη πρέπει κάποιος να γράψει έστω μια λέξη, να σκεφτεί γιατί και αυτός έχει "οικογένεια" και μάλιστα πολυπληθέστερη σε στόματα και πόδια απ' όλων μας.....

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008

Ένα βράδυ με τον Τζάκ Κέρουακ (περιμένοντας την δημοσίευση αυτού))))))αμήν

Δέν ήσουν σπίτι χθες βράδυ μάταια ο παλιόφιλος Τζακ αλλά και εγώ χτυπούσαμε το κουδούνι της εξώπορτας..Το μόνο που ακούγονταν ήταν η συνεχόμενη εκτέλεση του "ηλεκτρικού πουλιού" σαν να του σφίγγαν το λαρύγγι θέλοντας να το σκοτώσουν..Η νυχτερινή περιπλάνηση μας όμως μόλις άρχιζε κάποια "πράγματα" του Τζακ του φάνηκαν παράξενα σχεδόν αλλόκοτα άλλα πάλι του ήταν εντελώς οικεία..Μετά από τόσα χρόνια απουσίας η φανταχτερή νύχτα του τόνωσε τα νεύρα, "θαύμασε" την εξέλιξη την αλματώδη άνοδο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά λυπήθηκε πολύ από την κατάργηση του "χύμα ουίσκι" ένιωσε όμως μια πελώρια εφορία βλέποντας το πλήθος των πολύχρωμων μπουκαλιών οινοπνεύματος , που του προσφέρονταν σαν "νήσοι ανεξερεύνητοι" εμπρός του..Βγήκαμε έξω στο δρόμο η μαύρη Ford ούρλιαζε από χαρά πατώντας τις ίσιες διαχωριστικές γραμμές του δρόμου..Ένας άστεγος στο απέναντι πεζοδρόμιο την είχε "βολέψει" καλά κατά την "κοινή γνώμη" έξω από την είσοδο μιας (sic!!!) πολυκατοικίας, έχοντας μαζί του το μικρό του νοικοκυριό..Λίγο πιο πέρα μια νεαρή κοπέλα περίμενε τη "σειρά" της έξω από ένα "μηχάνημα ταχυ-ανα-λήψεως" χρημάτων ενός "ευαγούς" τραπεζικού ιδρύματος, μασώντας νωχελικά ένα σάντουιτς μαγεμένη από τα παράξενα σχέδια και ποσά της πολύχρωμης οθόνης..Σε μια πλατεία πλήθος νεαρών με ανοιχτές τις ομπρέλες τους περίμεναν την βροχή, αλλά αυτή δεν τους είχε κάνει το χατίρι ακόμα να ρθει, άραγε αυτή η βροχή φονική, φοβερή(μερικές μόνο ψιχάλες ήταν) για κατά φαντασίαν ασθενείς άξιζε , δρόσιζε τα "ξεραμένα" τους πρόσωπα που είχαν συνηθίσει την "έρημο" της πόλης..Τα φώτα του "ηλεκτρικού" "σιγά - σιγά) άναβαν και φώτιζαν με κείνο το γνωστό του ς δυνατό φως όλα τα μικρά σοκάκια αυτής της πόλης η "δουλειά" άρχιζε "ήσυχα αργά μεθοδικά" σε ρυθμούς εργοστασίου παραγωγής πλαστικών ανταλλακτικών μια διμοιρία των ΜΑΤ "μάζευε" στις σιδερένιες κλούβες τα "κουρέλια"της στυγνής εκμετάλλευσής της (μετανάστες,πρεζάκια,φτωχοδιαβόλους) μιας κοινωνίας αποχαυνωμένη στο βαθύ ύπνο της κρυστάλλινης τι-βι και των "αστέρων" της.. Το συμβάν αυτό εξόργισε τον Τζακ και τον έκανε να βρίζει δυνατά προς το μέρος τους..Μα πίστευα όπως και αυτός άλλωστε πως η ανθρώπινη ύπαρξη και υπόσταση δεν έχει νόμους που να της βράζουν το δρόμο, για μια καλύτερη ζωή όχι πλαστική μα πλούσια σε συναίσθημα και ζωντανή..Ο "δρόμος" άλλωστε δεν ξέχασε τα "παιδιά" του φέγγει γεμάτος για ζωή και δράση όλων μας,,,,,,,

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

BlaCK bEtty------------------ομώνυμον άσμα

Ένας γελαστό ουρανός
με ματωμένα χείλια
φλερτάροντας νωχελικά
σκουριασμένα σύννεφα
φοβισμένες κυρίες
ανύπαρκτα μηδενικά
την γελαστή χωάνη αυτής της πόλης...
Μην ανησυχείς
αν θα πεθάνω τη νύχτα
μες του ρυθμού τις ανάσες
το πλήθος των ποτών στα τραπέζια
την καπνούρα που χει μαζευτεί στο πάνω μέρος του ταβανιού...
Δυο σκαθάρια
αμφισβητούν,,,

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

voice in chaos

Πίσω απ το κουτί
υπάρχουν τα τσιγάρα
και πίσω απ τα τσιγάρα
μια μικρή κοιμισμένη φωτιά...
Δες τον ουρανό
λάμπει αργόσχολα
διαβάζοντας μέσα απ τα σύννεφα
την νέα ματωμένη ψυχή μου
το σαράβαλο του αιώνα..
Διαλέγοντας αντίθετα ρεύματα
ευκαιρίες,διακρίσεις,συμβιβασμούς
αργανασαίνω
οδηγώ φανταστικά ποδήλατα
κάθε που με κυκλώνουν μουσικές
φορτηγά με παρασέρνουν
σε άγνωστες οδούς
και ο κατήφορος ειν ακόμα Ζωντανός...

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2008

Χαιρετίσματα στον "Αύγουστο"

Προσοχή Προσοχή!!!! Μήν μιλάτε παρακαλώ, λίγο απ το πιάτο της σιωπής θα μας ήταν απαραίτητο..Γεμίζοντας το διάφανο ποτήρι που οι νότες και οι λέξεις καθαγιάζονται στο άπειρο της στιγμής..Νυχτιά με τη νυχτιά γράφω για τ΄' ονειρά σας που περνούν δίχως συνοδό διαβάσεις δρόμων. Τυφλά μα υπάκουα σκυλιά οι σκέψεις σας κρέμονται απ τις ταράτσες χαμόσπιτων με ξεφλουδισμένους τοίχους, κερνόντας ποτά σε "μετανάστες" ντόπιους και ξένους "ανύπαρκτους εχθρούς" ησυχάζοντας την οργή ενός πλήθους "αγανακτισμένων πολιτών"...Μην ανησυχείτε οι "φόβοι" σας βρίσκονται υπο παρακολούθηση , σαν τα απόνερα του "μπάνιου" και της "λάτρας" σας που η γη τα αποροφά με τον συνεχόμενο και ακόρεστο ρυθμό της φιλτράροντας με το χώμα οτίδηποτε ακάθαρτο , οτίδηποτε που η καρδιά σας δεν μπορεί ν" αντέξει..Οι "πόθοι" και τα πάθη σας συνηπάρχουν με τα δικά μου δεν λογαριάζουν με άβακες
στο χέρι μον" αφουγκράζονται , ανατριχιάζουν με το φύσημα του αέρα, ακούν τις στάλλες της βροχής , την γή που αναπνέει , και την κίνηση απ τα σύννεφα που φεύγουν μακριά...όπως εμείς όταν χρειαστεί............

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008

H βάρδια

Έφτασε το τέλος της βάρδιας, οι κυρίες του "οχτάώρού" σταμάτησαν να μασούν την τσίχλα τους μηχανικά μες το ξεραμένο τους στόμα...Τι "ευτυχία" η δουλειά δεν σταματά στο "μεγάλο" κατάστημα, οι συστοιχίες των φώτων ημέρας σ" ακολουθούν παντού η κάθε σου κίνηση καταγράφετε άλλωστε μην το ξεχνάς..Χαμογελά στην κάμερα μην τη φοβάσαι, αλλά και στον πελάτη που έρχεται βιαστικός και σου ρίχνει την "πραμάτεια" του μπροστά στο πρόσωπο, τώρα πρέπει να κάνεις γρήγορα σαν καλή υπάλληλος(ταμίας) σαν εν Χριστό Βούδα ή Αλλάχ αδερφή,,,Και όμως κάπου ζητούν να κουρνιάσουν εκείνα τα φοβισμένα πρόσωπα με τις βαθιά χρωματισμένες βλεφαρίδες, τα κρύα χαμόγελα, τα χείλια που η φυσική τους υφή και όψη έχει χαθεί μια για πάντα....

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Έν-δυό Μπίρες

Καλά εσύ δεν θα πας να πολεμήσεις?..Ακούστηκε μια παράξενη φωνή από το βάθος του συνοικιακού καφενείου, ένας από τους λιγοστούς πρωινούς πελάτες σιγομουρμούριζε και μιλούσε με τους περαστικούς, για θέματα μεγάλα σχεδόν υπαρξιακά ζωηρεύοντας το ενδιαφέρον του ακρωτηρίου και ανεβάζοντας την θερμοκρασία της εργάσιμης καλοκαιρινής μέρας που ακολουθούσε..Μια μέρα παράξενη αυτούσια και μοναδική έλαμπε περνώντας μέσα απ' τα μπουκάλια μπίρας του καφενείου, αντανακλώντας στα σκόρπια τσίγκινα σταχτοδοχεία ένα φως νυχτερινού αστεριού καρφωμένου στην πλώρη του ορίζοντα..Είναι στιγμές που ο χρόνος δεν περνά ούτε προφταίνει να μας αγγίξει με τα μακριά του χέρια..Όταν η σκόνη του δρόμου κολλάει στα πρόσωπα,γερνά το χρόνο με ζωή..Γ' ιαυτό θυμάμαι εκείνη που πριν καιρό συνάντησα να διαβάζει Καρούζο(ποιητής) ΝΑΙ Καρούζο "καλά βλέπεις" σε ένα παγκάκι , αλλά τι να πράξω εκείνη τη στιγμή ένας περαστικός ήμουν και αυτή μια εαρινή νύμφη του σύμπαντος..Καλύτερα ότι θυμάσαι να ναι περαστικό μη οικείο απρόσμενο όμορφο ή άσχημο δεν έχει σημασία. M" ακούς κουρέλι, είσαι σαν τον τύπο που περιμένει διαγράφοντας κύκλους εις το τετράγωνο με το μαρίν σακάκι, το λευκό πουκάμισο βάμβακος την σφιχτοδεμένη μαύρη γραβάτα γαλλικής αποικίας στο λαιμό..Εκείνον με τα ψαρά γένια και μαλλιά γκρίζα στην όψη θυμίζοντας τους αγαλμάτινους θεούς του Ικτίνου, με καπέλο όμως ψάθινο στο κεφάλι αυτός και γυαλιά τύπου Γιαννάκη Lennon..Αν έχεις προσέξει τα παιδιά του σχολείου κάνουν κύκλους ενώνουν τα χέρια παίζοντας παιχνίδια όπως τους στρατιώτες σε παράταξη, γυμνά πατώντας λευκές γραμμές σχηματίζοντας ανελεύθερες κοινωνίες αργότερα..Είναι ο κρίκος της αλυσίδας στο πόδι σου όμοιος με κύκλο θηλιάς στο λαιμό ενός φυλακισμένου κατάδικου..Ένας κλειστός χώρος όπου μαζεύονται οι πιστοί λατρεύοντας τον άγνωστο θεό..Η τελευταία λέξη θα γραφεί στο δρόμο αφήνοντας τ" αμάξια να περνούν ξυστά απ τα πόδια μου στο μέσο των δύο λευκών γραμμών,,Είν ελεύθερα άραγε

Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

((((

Κρασί γιομάτο
πλοίο του ονείρου
χαρούμενο τέλμα
απ την πηγή του αστροφωτός..
Να ήσουν ανάσα
κορυφή του ουρανού
σβησμένο αστέρι
πληγή στην καρδιά..
Λουλούδι κρυφό
κάστρο απόρθητο
ορατή χαραμάδα
απ την πνοή των θεών..

Σήμα Κατατεθέν

Παλιότερα ήξερες ότι οι ρεκλάμες των βιομηχανικών προϊόντων ήσαν "αθώες" στα μάτια της μάζας, πιο προσιτές στην τσέπη όλων των "λαϊκών" και μη στρωμάτων (υπαλληλίσκων,εργατών,μικρομεσαίων,αγροτών). Όλοι ήταν μυσταγωγοί μιας θείας "μεταλήψεως" ώσπου έφτασαν τα λεγόμενα σήματα κατατεθέντα(bnand names) και οι άγγελοι(μικρομεσαίοι έμποροι με την πραμάτεια τους) πήραν εν μιά νυκτί την όψη του θηρίου της αποκαλύψεως του λεγόμενου και (666). Έτσι ο καπνός που γεμίζει το τσιγάρο σου δεν είναι πλέον ο ίδιος μάταια ψάχνεις να βρεις κανένα (σαντάλι) από καπνά περνώντας ξυστά απ' τους τοίχους παλιών αποθηκών. Εκείνη η μυρωδιά έχει χαθεί όπως και άλλες μέσα στο πλήθος σφραγισμένων μπουκαλιών,σελοφάν,μπόλικου πλαστικού,άθλιου τενεκέ,για διατήρηση τάχα της φρεσκάδας των προϊόντων εποχή της κονσέρβας έφτασε νωρίς,οι ντομάτες χαλούν πολύ αργά πλέον και μέσα σε μια μέρα σαπίζουν ξαφνικά χωρίς να ξυνίσουν. Τίποτα δεν μοιάζει φυσικό ακόμα και το γάλα είναι μακράς διάρκειας, κάπως δύσκολο να γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν μας "ήρθε" και λίγο στενό αυτό το μέλλον...

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2008

Σείριος

Πρός την Ανατολική ακτή
αέρινα χρυσάνθεμα σπαρμένα
φωτιά που λιώνει το χιόνι
ο αγέρας που γονατίζει
τα στάχυα των αγρών.
Μες τις ερημιές
η φωνή της φωτιάς
σε κύκλους νοσταλγικούς
γαλάζιο αραχνοΰφαντο σκουτί
στα χέρια της κρατούσε
δώρο για τον θνήσκοντα θεό
τον Σείριο
που με χρυσά άλογα
στον ουρανό τον πήραν..

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2008

Άτιτλον

    1. Κλείνουν οι κύκλοι
    2. δέντρα στοιχειωμένα
    3. χαλύβδινοι άγγελοι
    4. με σκοτεινούς κύκλους στα μάτια...
    5. Μπλουζ
    6. τσακισμένα άφιλτρα τσιγάρα
    7. κουρελιασμένα ρούχα και φωνές
    8. τραγουδούν ακόμα....

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

Κλεμμένοι σπόγγοι

Οι σπόγγοι
άροτρα πλεούμενα του βυθού
μαχαίρια πέτρινα
επιλογή σου αν θα ματώσεις
μέσα στις σκέψεις
επιλογή αν θα χαθείς
μες το ακρωτήρι της στιγμής
ρουφώντας μα εικόνα τόσο αληθινή
και τόσο ψεύτικη ταυτοχρόνως...

ΟΙ ΚΟΡΑΣΙΔΕΣ ΤΟΥ ΓΑΛΑΚΤΟΠΩΛΕΙΟΥ

Ήλιος δεν βγήκε εκείνο το πρωί μια παράξενη βροχή έπεφτε απ΄τον ουρανό και καθάριζε τα άθλια πλακόστρωτα της συνοικίας αλλά και τις ψυχές μας..Ξάφνου φαντάστηκα πως μια νέα μητέρα θα νανούριζε το παιδί της κάπου εκεί μέσα στα μπλόκ από τσιμέντο,τα μουντά μπαλκόνια τις στάσεις λεωφορείων που ο νυχτερινός περίπατος του ανθρώπινου μελισσιού είχε αφήσει τα ίχνη του..Απομεινάρια ακόμα μιας μάχης τα άδεια πακέτα από τσιγάρα οι διαφημιστικές λούστρινες εκδόσεις φυλλαδίων παντός είδους..Φροντιστήρια, θρησκευτικές ομάδες, αιωνόβιοι αθλητικοί σύλλογοι,κολλημένες ροζ μαστίχες, περίεργα σωληνωτά μπαλόνια αμφιβόλου προελεύσεως για την σεξουαλικήν διαπαιδαγώγηση των μαζών,,,Σκέφτηκα περπατώντας πως για μια στιγμή θα σταματούσαν όλα και το νανούρισμα αυτό θα ακούγονταν σαν ευλογία χαράς σ΄'όλη την πόλη..Μα να πες το ανάγκη ή έστω ξεστράτιμα πήρα μια βαθιά ανάσα καθώς ήταν η ώρα του πρωινού ροφήματος (κόφι) και το στομάχι μου γουργούριζε μελωδικά μια μπαλάντα γραμμένη εις μνήμην του αγίου Σπυρίδωνα..Μπήκα λοιπόν σκυφτός ως γνώριμο ύφος εμού, στο γαλακτοπωλείο της γειτονιάς ζήτησα μια πίτα μπού-γα-τσα (παλιά παραδοσιακή Ιαπω νικη συνταγή) πλήρωσα το αντίτιμο και ήμουν έτοιμος να φύγω, ως που τα μάτια πέντε στον αριθμό κορασίδων που ρουφούσαν με φασαρία το γάλα τους, με έκοψαν μετεξεταστέο, αυτά τα κορίτσια με το σκούρο βαμμένο πρόσωπο τα ανοιχτά χείλη που το πρώιμο τσιγάρο κρύβει λίγο απ την φανταχτερή τους όψη,,Κλείνοντας γρήγορα την πόρτα είπα στον εαυτό μου ήρθε η Άνοιξη ρε μπαγάσα..

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2008

Kοκκινωπά πακέτα SANTE

  1. Μια κόρη ξανθιά ευθύς θα μου θύμιζε τα αλλοτινά κοκκινωπά πακέτα τσιγάρων sante μια μάγισσα μια περήφανη σκιά της διπλανής μεσοτοιχίας. Ανάλαφρο το σώμα αυτής που ως συνήθεια είχε να ψελλίζει ευλαβικά,κάθε απόγευμα τον "κουτό στρατιώτη" του Νικόλα Άσιμου και να περιμένει μετρώντας το εμβαδόν των πλακιδίων του διαμερίσματός της, τον έναν και μοναδικό "Σούπερμαν" της Κατερίνας Γώγου να την πάρει αγκαλιά του. Πέρασε καιρός έλλειψη χάους θαρρώ, πειραματικός σωλήνας με νεφελώματα και παράξενα σκλαβωμένα βακτήρια σε κυκλικές μπουκάλες. Τα δαγκωμένα της χείλη της απροσδιόριστα θα γελούσαν μέσα στο σώμα της άνοιξης, από αμάραντα άνθη το στεφάνι στην κορυφή των μακριών μαλλιών της. 'Ότι καίγεται θα το πούμε χάρτινο δρεπάνι που η βροχή το πότισε και ο ήλιος το ζέστανε δίχως σκέψη καταφυγής. Δεν άφησα την κλοπή ούτε το χιόνι,,,

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2008

Ξύπνα

  • Άκου
  • ο αγέρας φυσά
  • σκουριάζει τις λέξεις
  • ανάμεσα στα χωράφια
  • με τα κομμένα στάρια.
  • Σταχτί καμιόνι
  • λαμπερά φώτα
  • κουβαλά ζώα
  • σε μικρά ατσάλινα κλουβιά.
  • Κοιμήσου
  • ως ύπαρξη ξεκουράσου
  • μα μην ξεχάσεις
  • να σηκωθείς νωρίς το πρωί.
  • Όταν τα σκουλήκια αρχίζουν να σκάβουν
  • το πλούσιο χώμα
  • Όταν οι δροσσοσταλίδες ξεδιψούν
  • τα φυλλώματα των δέντρων
  • Όταν τα αλήτικα σκυλιά γαβγίζουν
  • στους άδειους δρόμους.
  • Μόλις αργοσβήσουν μελωδικά
  • οι χρυσαφιές λάμπες πυρακτώσεως
  • ξύπνα..

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2008

***

Tενεκεδούπολη
γκρίζα βαμένη
ωχρή καθώς μένει
σταλάζει η πληγή.
Πνιγμένος αγέρας
νεφική ομίχλη
κρύα τσιμέντα
πεζοί στη γραμμή.
Άσχημος πόνος
αιμάτινος κύκλος
μέσα στη σκόνη
φανοί ανοιχτοί.
Γκρίζοι κρόταφοι
χάνοντας στιγμές
άσιμο ανθρωπάκι
ατιμέλητο σώμα
κινεί την οργή.
Έμεινε μόνο
ο καπνός
ενός τσιγάρου που σβήνει
ασυναίσθητη λιτανεία
φανερή προσμονή.
Σκουριασμένος σουγιάς
φυλαχτό μες την τσέπη
αλησμόνητο τέλμα
κοιμισμένη πνοή.
Αυτόματο μηχάνημα
ανα λήψεως χρημάτων
φτερουγίζουν οι πράξεις
πεθαίνει η γιορτή.
Θεραπείες με φάρμακα
σε σώματα σάπια
που είναι κρυμμένη η ψυχή
σε έναν αυτόματο κόσμο
σε μια αυτόματη ζώη..

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2008

/////

Σκάλωσεν η πούλια
γκρεμίστηκε θαρείς
μέσα στα αστέρια της αυγής
το άγριο λιοπύρι.
Κίτρινα φέρετρα
ο θάνατος φιλά
ναύτες ασάλευτους
σ" ερημικά λιμάνια.
Γαλάζιο φόρεμα
ατσάλινο σπαθί
χαρτιά ριγμένα
με φιγούρες θαλλασινές
πεσμένα άτσαλα
σε χιλλιόχρονο τραπέζι.
Ρούχα που η αλμύρα σάπισε
ένας αιώνιος βυθός
μας περιμένει.
Μου στείλαν νέα σου
γράμμα σκοτεινό
άλλαξες ρότα
η ζωή δεν σε χωρά
αργά πλαγιάζεις
στην παχιά αμμουδιά
που χει το κύμα
προσκέφαλο για σένα φτιάξει.
Ηταν τα μάτια σου
πλοηγός μες τη νυχτιά
δυό πύργοι ακλόνητοι
που ο νούς δεν λέει να ξεχάσει..

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

Η 386 =η

Θα ταν η 386 φορά που έβλεπα τον μπάρμαν με τα σκούρα βαθιά μάτια και το λυπημένο λιτό ύφος στο πρόσωπο, να σερβίρει με εγωιστική υπερηφάνεια "μπόμπες" αλκολοούχαχα ποτά σε κείνο το σκοτεινό καταγώγιον της συχνής μου συνεύρεσης με τους ανθρώπους των "γραμμάτων και τεχνών". Στο ίδιο μέρος κάθε λογής "οδαλίσκη" της φανταστικής πραγματικότητας κυλούσε όντας αμέριμνη στο παγοδρόμιον της "πίστας" με μια ευχαρίστηση εις τα διακριτά μέλη αυτής (γοφούς,μηρούς,κοιλιακή (χώρα) ολόκληρη με τα του συντάγματος αυτής,στήθη που έκανε τους λογοτέχνες χασά-πηδες της συντροφιάς να αναριγούν σκεπτόμενοι τα σφαχτά του εμποροσφαγείου τους προς πώληση με το κιλόν. Αλλάζοντας χρώμα και χρόνο η βροχή έξω παραπονιάρα και μόνη συνέχισε να πέφτει ωραία δροσίζοντας ταυτοχρόνως τους χαλύβδινους υπονόμους τις κεραμοσκεπές τις όψεις των γυάλινων κτιρίων.Στα ενδότερα βέβαια του καταστήματος ουδέν λόγος για βροχή το φανταχτερό οινόπνευμα έβρισκε καταφυγή στους ανύποπτους εγκε-φάλους των απόρων κορασίδων και τέκνων. Χωρίς ιδιαίτερους σχολιασμούς ο χρόνος περνούσε από τα κίτρινα δάχτυλα των "τσιαγαρόπαιδων" και τα μόλις ωχρά όμορφα μάγουλα(παρίες) των πελατών,που σαν λεμόνια που σάπισαν έστεκαν αγέλαστα παραμορφωμένα. Ήταν ωραία βραδιά κανείς δεν μιλούσε όλοι θαρρείς κωπηλατούσαν αγκαλιά με τη σιωπή,σε ένα καράβι που το λέγαν "ανυπόφορη μοναξιά" οργισμένοι και μη έστελναν μηνύματα με τον περίσσιο καπνό που είχε μαζευτεί σαν "ξένος δυνάστης" στο ταβάνι ψηλά του καταγωγίου. Έλειπε βέβαια απ΄την εαρινή τούτη (σύναξη-σύνταξη) ένας μύστης ,μια σκιά του παρελθόντος,μια 16-17-18-19 παρθένα που οικειοθελώς (πάντα*άσχημη λέξη) θα θυσιαζόταν η καημένη,με μαχαίρι σαν σφαχτό του κρεοπωλείου η "αφθονία" "λογικαί τιμαί" ή θα χτιζόταν κάτω απ τα θεμέλια ενός ουρανο-ξύστη για να μην πέσει την άλλη μέρα ως Άρτας γιοφύρι..Μόλις άρχισα να συλλαβίζω το ξέρεις αφού γίνουν όλα αυτά θα πετάξω μακριά,,,και θα μαι εδώ πίσω απ τις λέξεις τα λόγια και μπροστά απ τις γραφές,,,

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2008

Ήσυχος Αγρός

Στερνό δάκρυ
μακρύς αποχαιρετισμός
ένα αγκάλιασμα σφιχτό
μες τη βροχή
της πρωινής συνοχής μας.
Θα ναι χαρά ελπίδος
οτι χάσαμε
γιατι δουλέψαμε
ώρες πολλές άγρυπνα γ" ιαυτό.
Με σφαλιστά βλέφαρα
μετρώντας σκιές πολύχρωμες
δεν ειναι μέτρια η αγάπη
μα όρκος βαρύς και χρυσοπράσινο φυλαχτό.
Ανατρίχιασμα ακριβό
του αγαθού μέτρου η απλή χροιά
η ανάσταση πλεγμένη στα μαλλιά σου.
Θ΄' αντιλλαλούν οι κορυφές της γής
του απροσπέλαστου κύκλου
ολοκληρώνοντας την τροχιά.
Ο δρόμος
ήσυχος αγρός
με αυλάκια χαραγμένα
ηλιάνθους κίτρινους
ώριμα άγρια φρούτα
που περιμένουν να τα δοκιμάσεις.

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

Φλίμπερ

Σταχτί πάτωμα
δυό μαυροπούλια
σκιάζουν το ξερό χώμα.
Σπέρμα απο το σπέρμα
της φωτιάς
η ώρα των μικρών και αδυνάτων
παράσταση
στους προβολείς τησ νύχτας.
Πρίν σκεφτείς
ένας μπάτσος σε τραβάει απ το να χέρι
και ένας αληγάτορας σου ξεσκίζει τη καρδιά.
Ο φτερωτός θάνατος
μια δέσμη Ανοιξης
ένα παράξενο φλίμπερ
με τα χνουδωτά σύννεφα του ουρανού.

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2008

O Kυνικός

Τακτικέ αναγνώστη ξέρω πως τα βράδια δεν κοιμάσαι ο βαθύς ύπνος σπανίως σου κλείνει τα βλέφαρα.Προσπαθείς να βάλεις σε μια γραμμή παρατεταγμένες τις λέξεις τα βαθιά συναισθήματα που έχουν κάνει τα μαύρα πουλιά στη καρδιά σου.Και να που ο λογισμός σου τρέχει πέρα απ' τη νύχτα, σαν μικρή σπίθα φωτιάς που καίει αργά φωτίζοντας το εικονοστάσι του ονειρικού βίου.Φοβάσαι όπως και γω αλλωστε ο ταπεινός δούλος σου σέρνοντας αλυσίδες
κρυφακούγοντας μέσα στην αδειανή στοά της νύχτας,γυρεύοντας νερό λυτρωτικό σε ανήλιαγες σπηλιές η ζητόντας το φιλί της γνώσης στο δάσος των νεράιδων.Η ζωή ιστορία και ο Μπάρμπα Φωτάκης μια απο αυτές αλλος ένας ήρως των μικρών χρόνων ένα αθάνατο άσμα της ψυχής μου.Ευθύς η κοινή λογική-γνώμη θα τον χαρακτήριζε Κυνικόν ένα σύγχρονο Διογένη χωρίς φανάρι μια και όπως θυμάμαι "υπήρχε το εγένετο φώς" εκείνη την εποχή.Ο σεμνός τούτος γέρος τα τελευταία χρόνια της ζήσης του τα βγαλε εξω καθούμενος στη καρέκλα του σχεδόν όλες τις μέρες του χρόνου.Τ ο χειμώνα θα τον έβλεπες εξω τις ηλιόλουστες μέρες ακούγοντας ράδιο και καπνίζοντας κανένα στριφτό τσιγάρο απο την ασιμί ταμπακέρα του που ηταν γεμάτη με καπνό και κείνα τα πρωτόγονα ροζ τσιγαρόχαρτα του Βασιλείουν της Ελλάδος(του λεγόμενου μονοπωλίου).Ολιγοδίαιτος καθώς ηταν με σκούρο χοντρό παντελόνι μάλλινο βαρύ σακάκι και παλιομοδίτικο σφιχτά δεμένα στο λαιμό του πουκάμισο με γραμμές και τετράγωνα τυπωμένα πάνω του έμοιαζε σαν αερικό που περίμενε ν" ακουσει μια καλημέρα απο τα παιδιά του σχολείου η κανένα "νέο απο τον κόσμο" απ" τους περαστικούς και τους γείτονες που περνούσαν απ" το "βασιλειό" του πηγαίνοντας για τη δουλειά τους.Τα καλοκαίρια ο Μπάρμπα Φωτάκης δεν άλλαζε συνήθειες μόνο που καθόταν λίγο πιο πέρα στη σκιά των δέντρων του μπαλκονιού για να προφυλαχτεί απο τον καυτό ήλιο του μεσημεριού.Μια μέρα έμαθα οτι πέθανε,ησύχασε και τα μαύρα του γυαλιά δεν του χρειαζόταν πλέον ήξερα αλλωστε οτι είχε ταλαιπωρηθεί πολύ και του χρειαζόταν η γαλήνη.Δεν έμαθα ποτέ αν ήταν αριστερός η δεξιός η ακόμα αν ηταν τακτικός θαμών του οίκου του θεού,αν η συζυγός του έπαθε κάτι ή τον εγκατέλειψε και μεινε μόνος με το παιδί του λεπτομέρειες της καθημερινής φθοράς με τον ακατάπαυστο χρόνο.Παραμένει στη μνήμη μου σαν ένα χαρούμενο σφύριγμα ενός τρένου,ένας ανοιξιάτικος λόφος όπου η επικοινωνία με τους ανθρώπους σου γέμιζε με την απλότητα της την καρδιά με άνθη απο το λειβάδι της αιωνιότητας,,,,,,,,,,

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2008

O Σκοτώμενος βασιλιάς

Τσιγάρα σβηστά
χλωμά ως μπαλαρίνες
ριγμένες σε νερόλακο
κινήσεις αστρικές.
Εξαδάκτυλος γυμνός
σκούρα λεωφορεία
ο σκοτωμένος βασιλιάς
στέκει
με το κεφάλι να γελά
ριγμένο εις τη στέρνα.
Αντάρτες ελευθερωτές
αιμάτινα έχουν χέρια
σκισμένα ρούχα
βουνά με παγωμένες κορφές.
Μεταλλεία Σερίφου
σκόνη μαύρη
τα πρόσωπα αέρινα
χάσκουν μες τη νύχτα.
Χωροφύλακας στητός
με κίτρινο σιρίτι
παντελόνι βαθύ μπλέ
πιστόλι μες τη θήκη.
Η πρώτη μέρα
απεργίας σκυφτής
ακόμα ακούγονται
οι ανάσες των νεκρών
ψιθυρίζοντας
θα νικήσουμε
μια μέρα φωτεινή.

Κυριακή, 9 Μαρτίου 2008

Ζαχαροπλαστείον

Θέλω να ξεθωριάσω
σαν παλιό χαρτονόμισμα
μπροστά στα φώτα της βιτρίνας
ενός ζαχαροπλαστείου.
Κόσμος να σκύβει
και να με κοιτά
οι χρόνοι να περνούν
και οι εποχές να φεύγουν...

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2008

Ring is fell

Shadow of dark
princess alone
ring is fell
in the shine
of the moon.
Give me the stars
soul of your hard
immortal soldier
broken sword
lane of threes
castle is gone.
Stay to the way
land misfortune
sky are empty
brown grave
no hapiness
for your shell.

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2008

Αστρικό Σύμπλεγμα

Pήση
ελαφρύ χάδι
λέξεις γραμμένες
σε γυάλινο χαρτί.
Κρίση
αστρικό σύμπλεγμα
ονειρικό τοπίο
χρονικός μετανάστης
ανέμη που η κλωστή δεν γυρνά
μετέωρη υφαίνει
κουτιά απο τσιγάρα
φυλαχτά ασημένια
φτερουγισμένα βιβλία
που πετούν στον άνεμο γυμνά.
Σκαλωσιά
ένσημο χάρτινο
ουσιώδες οτι μένει
πρόσοψη γυμνή
πεταλούδα χρυσή
κυλάει στο σκοτάδι
μοναχή αλήτισσα.

Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Πορτοκαλί Στεφάνι

Πρώτο κροτάλισμα
η φυσική κατάληξις
ενα πτώμα ωχρό
μόλις που πρόλαβεν
να ιδεί για τελευταία φορά
το πορτοκαλί στεφάνι του ήλιου.
Προφταίνω
ανοίγω την τζαμόπορτα
ο αέρας μυρίζει
θαύμα πρελούδια συναξάρια
λάδια αιθανόλες πλαστικόν
χρώματα φτιαχτά
πλαστική ζωή
η ησυχία του μοντέρνου.
Δεύτερο κροτάλισμα
σωπαίνω
η αρώστια μ' αγγίζει
με χαλά κάθε στιγμή
κοιτώ ανέμελα
τη γή που ανασαίνει βαθιά
μέσα στο σώμα της μέρας.
Τρίτο κροτάλισμα
η στάση παγωμένη
ώρα φυγής
προχείρως ενδεδυμένος
γελόντας απρόσεκτα
σκαλίζω μια φλογέρα ξύλινη
σάτυρος απόμακρος
απ της γιορτής
την αμμουδιά..

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008

America America

Πίνω σκεπτόμενος την κρυσταλλένια λάμψη του γνωστού αναψυκτικού κοινής οφέλειας..Γνωρίζω βέβαια οτι ειναι κλεμμένη η συνταγή του Ινδιάνικου φαρμάκου τούτου απο ενα γερομάγο μιας πανάρχαιας φυλής..Εξ America America to νομα αυτου (ταινία εποχής) Λιάκος Καζάν θαρώ σκηνοθέτης.ποπ κόρν οι λεγόμενες και (πάτες) χωρική διάλεκτος ΚΡΙΘΙΑΣ, χάμπουργκερ (άγνωστο είδος) στριπτιζέζ ξανθιές με τροφαντά στήθη,και δολλάρια πολλά δολλάρια στις "τσέπες" των εσωρούχων τους.Υπάρχουν και μπάρ με κείνες τις σωλήνες φωτεινού παραδείσου,γερμένες πελώριες γραμματοσειρές,στέκες και λουλακί κιμωλίες για να ξύνουν τις μύτες τους.Ενα κονιάκ φώναξα του μπάρμαν μάλλον δεν του άρεσε η ιδέα και τότε ζήτησα ενα μπέρμπον.Ζύγισα το χρόνο James Dean, Sante άφιλτρον,καφενείο,μνήμες ζαρωμένα πρόσωπα που όλο τρεκλίζουν θυμούμενα κύκλους.Διαρκώς αμφιβάλλω μέσα απο το ξεφτιλισμένο μου σαρκίο,βλέπω εμάς σε γυάλα κλειστή με ενα τσούρμο πεταλούδες πολύχρωμες μα ματαίως σταυρωμένες με καρφιά.Τζουκ μπόξ και η γρατζουνισμένη φωνή του καλλιτέχνη να ακούγετε απο μακριά "Εφτά Νόμά" σαν ψαλμωδία μες τα αυτιά μου τραγούδι συναίσθημα που δύσκολα ξεχνάς.Κυρ Νίκος με το νομα Κοεμτζής αψεγάδιαστη καρδιά και άνθρωπος απο τους λίγους σαν σου σφίξει το χέρι το καταλαβαίνεις αμέσως..Για μια παραγγελιά μια κρύα νύχτα του χειμώνα,για τα μάτια μιας καλλιτέχνιδος της νύχτας ισως.Μια δύσκολη ζωή μέσα στο φόβο έγραψε και βιβλίο το πήρα αμέσως,μια αναμνηστική φωτογραφία ενα αντιο χωρίς λέξεις..Ενας άγγελος με λερωμένα χέρια,αίμα βαθύ,ένας σχεδόν άγγελος..Στην αδειανή πίστα με τα σπασμένα πιατικά,και την σκόνη τους να αιωρείται εις τους αιώνες,ενα ποτό και γω παρείγγειλα με πάγο η χωρίς δεν εχει σημασία..Ετσι για να θυμηθώ οτι δεν έζησα γράφοντας για σχεδόν αγγέλους..Δεν ειναι κρίμα....

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2008

Εντός μας

Φιγούρες πήλινες
πλασμένα φτωχά
μικρά κομμάτια
εντός μας.
Μια φωτιά
λιτά σώματα
αποστέινα κορμιά
όμορφα πλαστά
λιγνά χέρια και πόδια.
Ενα στράτευμα
με σκοπό
ανάσα ζωής
σε ενα κόσμο δίχως χρώμα.
Τρέμω
οταν δεν βλέπω
καθόλου φώς
να περνά
χαιδεύοντας τις γρίλλιες
των ματιών σου.

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008

Πυγολαμπίδα

Παλιός στρατιώτης
σερνάμενο βήμα
ψυχρός θάλαμος
βερνικομένες αρβύλες
εν τάξη το σώμα
η ψυχή κολλημένη
στα νοτισμένα τζάμια
φτερουγίζει με βήμα
εν-δυό.
Οπλοβλαστός
τα ξύλινα τουφέκια
περιμένοντας εχθρούς
σε ασκήσεις ακριβείας
χάρτινοι μαύροι στόχοι
πεσμένο το στόκ
απ' τις σφαίρες
στο υγρό κόκκινοχωμα
πυγολαμπίδες αδειανές
μετά το πυρ κατά βούληση.
Βαραίνουν τα πόδια
το τρένο πέρασε
απ το αγκάθινο σύρμα
σταμάτησε μπρός
απ το τζάκετ
του παγωμένου σκοπού.

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

Νεφελώδες Τοπίο

Ο ήχος της σάλπιγγος
έρμο αγέρι
το διαλεχτό αντίκρισμα
μιάς ροζόμαυρης αυγής.
Επιλογή
χρώμα κόκκινο
το παράξενο κουρνιαχτό
των πουλιών
στα ναυαγησμένα
φορτηγά πλοία
κάτω απ 'τη σκιά του λιμανιού.
Δεν ήταν
το τελευταίο ταξίδι
γύρω απ 'τις μάντρες
αχνοφαίνονται λαμπερά
ατσάλινα σύρματα
κουρέλια ανθρώπινα
μα και μηχανές
χυμένα αδέξια λάδια
στραβά τιμόνια
υπαίθρια χειρουργεία
με μόνο γιατρό
το χρόνο.
Σκουριασμένα δέντρα
νεφελώδες τοπίο
τσιτωμένα σεντόνια
ξενοδοχεία για μια νύχτα.
Οι συντροφιές
ναυαγοί σε άγνωστο μέρος
γεμάτες ταράτσες
με ιστούς
δίχως σημαίες.
Εκείνο που έμεινε
σκάφανδρο μπρούτζινο
πλέγμα του έρωτα
φυσσαλίδες χρυσαφιές
στο σφυγμό της αγάπης.

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008

Ησυχια

Η γιορτή σχόλασεν
η ώρα πέρασε
λίγη η χαρά πλέον
στα ανθρώπινα ακρογυάλια.
Μείναν απόμακρα
τα τενεκεδάκια
του κριθαρένιου υγρού
τρύπια και μόνα
σαν ξεκοιλιασμένοι άγγελοι
στο χώμα ριγμένοι.
Μακριά
μιλούν λευκά σύννεφα
σε ασπροκίτρινες αποχρώσεις
μεταξύ των ξένα.
Παραμένουμε πάντα
ημίθεοι τρελοί
στο σκότος της νυκτός
κρατόντας φανάρι.
Ησυχία
καθώς οι φλοίσβοι
του νερού
αυτοκτονούν.