Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Πορτοκαλί Στεφάνι

Πρώτο κροτάλισμα
η φυσική κατάληξις
ενα πτώμα ωχρό
μόλις που πρόλαβεν
να ιδεί για τελευταία φορά
το πορτοκαλί στεφάνι του ήλιου.
Προφταίνω
ανοίγω την τζαμόπορτα
ο αέρας μυρίζει
θαύμα πρελούδια συναξάρια
λάδια αιθανόλες πλαστικόν
χρώματα φτιαχτά
πλαστική ζωή
η ησυχία του μοντέρνου.
Δεύτερο κροτάλισμα
σωπαίνω
η αρώστια μ' αγγίζει
με χαλά κάθε στιγμή
κοιτώ ανέμελα
τη γή που ανασαίνει βαθιά
μέσα στο σώμα της μέρας.
Τρίτο κροτάλισμα
η στάση παγωμένη
ώρα φυγής
προχείρως ενδεδυμένος
γελόντας απρόσεκτα
σκαλίζω μια φλογέρα ξύλινη
σάτυρος απόμακρος
απ της γιορτής
την αμμουδιά..

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008

America America

Πίνω σκεπτόμενος την κρυσταλλένια λάμψη του γνωστού αναψυκτικού κοινής οφέλειας..Γνωρίζω βέβαια οτι ειναι κλεμμένη η συνταγή του Ινδιάνικου φαρμάκου τούτου απο ενα γερομάγο μιας πανάρχαιας φυλής..Εξ America America to νομα αυτου (ταινία εποχής) Λιάκος Καζάν θαρώ σκηνοθέτης.ποπ κόρν οι λεγόμενες και (πάτες) χωρική διάλεκτος ΚΡΙΘΙΑΣ, χάμπουργκερ (άγνωστο είδος) στριπτιζέζ ξανθιές με τροφαντά στήθη,και δολλάρια πολλά δολλάρια στις "τσέπες" των εσωρούχων τους.Υπάρχουν και μπάρ με κείνες τις σωλήνες φωτεινού παραδείσου,γερμένες πελώριες γραμματοσειρές,στέκες και λουλακί κιμωλίες για να ξύνουν τις μύτες τους.Ενα κονιάκ φώναξα του μπάρμαν μάλλον δεν του άρεσε η ιδέα και τότε ζήτησα ενα μπέρμπον.Ζύγισα το χρόνο James Dean, Sante άφιλτρον,καφενείο,μνήμες ζαρωμένα πρόσωπα που όλο τρεκλίζουν θυμούμενα κύκλους.Διαρκώς αμφιβάλλω μέσα απο το ξεφτιλισμένο μου σαρκίο,βλέπω εμάς σε γυάλα κλειστή με ενα τσούρμο πεταλούδες πολύχρωμες μα ματαίως σταυρωμένες με καρφιά.Τζουκ μπόξ και η γρατζουνισμένη φωνή του καλλιτέχνη να ακούγετε απο μακριά "Εφτά Νόμά" σαν ψαλμωδία μες τα αυτιά μου τραγούδι συναίσθημα που δύσκολα ξεχνάς.Κυρ Νίκος με το νομα Κοεμτζής αψεγάδιαστη καρδιά και άνθρωπος απο τους λίγους σαν σου σφίξει το χέρι το καταλαβαίνεις αμέσως..Για μια παραγγελιά μια κρύα νύχτα του χειμώνα,για τα μάτια μιας καλλιτέχνιδος της νύχτας ισως.Μια δύσκολη ζωή μέσα στο φόβο έγραψε και βιβλίο το πήρα αμέσως,μια αναμνηστική φωτογραφία ενα αντιο χωρίς λέξεις..Ενας άγγελος με λερωμένα χέρια,αίμα βαθύ,ένας σχεδόν άγγελος..Στην αδειανή πίστα με τα σπασμένα πιατικά,και την σκόνη τους να αιωρείται εις τους αιώνες,ενα ποτό και γω παρείγγειλα με πάγο η χωρίς δεν εχει σημασία..Ετσι για να θυμηθώ οτι δεν έζησα γράφοντας για σχεδόν αγγέλους..Δεν ειναι κρίμα....

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2008

Εντός μας

Φιγούρες πήλινες
πλασμένα φτωχά
μικρά κομμάτια
εντός μας.
Μια φωτιά
λιτά σώματα
αποστέινα κορμιά
όμορφα πλαστά
λιγνά χέρια και πόδια.
Ενα στράτευμα
με σκοπό
ανάσα ζωής
σε ενα κόσμο δίχως χρώμα.
Τρέμω
οταν δεν βλέπω
καθόλου φώς
να περνά
χαιδεύοντας τις γρίλλιες
των ματιών σου.

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008

Πυγολαμπίδα

Παλιός στρατιώτης
σερνάμενο βήμα
ψυχρός θάλαμος
βερνικομένες αρβύλες
εν τάξη το σώμα
η ψυχή κολλημένη
στα νοτισμένα τζάμια
φτερουγίζει με βήμα
εν-δυό.
Οπλοβλαστός
τα ξύλινα τουφέκια
περιμένοντας εχθρούς
σε ασκήσεις ακριβείας
χάρτινοι μαύροι στόχοι
πεσμένο το στόκ
απ' τις σφαίρες
στο υγρό κόκκινοχωμα
πυγολαμπίδες αδειανές
μετά το πυρ κατά βούληση.
Βαραίνουν τα πόδια
το τρένο πέρασε
απ το αγκάθινο σύρμα
σταμάτησε μπρός
απ το τζάκετ
του παγωμένου σκοπού.

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

Νεφελώδες Τοπίο

Ο ήχος της σάλπιγγος
έρμο αγέρι
το διαλεχτό αντίκρισμα
μιάς ροζόμαυρης αυγής.
Επιλογή
χρώμα κόκκινο
το παράξενο κουρνιαχτό
των πουλιών
στα ναυαγησμένα
φορτηγά πλοία
κάτω απ 'τη σκιά του λιμανιού.
Δεν ήταν
το τελευταίο ταξίδι
γύρω απ 'τις μάντρες
αχνοφαίνονται λαμπερά
ατσάλινα σύρματα
κουρέλια ανθρώπινα
μα και μηχανές
χυμένα αδέξια λάδια
στραβά τιμόνια
υπαίθρια χειρουργεία
με μόνο γιατρό
το χρόνο.
Σκουριασμένα δέντρα
νεφελώδες τοπίο
τσιτωμένα σεντόνια
ξενοδοχεία για μια νύχτα.
Οι συντροφιές
ναυαγοί σε άγνωστο μέρος
γεμάτες ταράτσες
με ιστούς
δίχως σημαίες.
Εκείνο που έμεινε
σκάφανδρο μπρούτζινο
πλέγμα του έρωτα
φυσσαλίδες χρυσαφιές
στο σφυγμό της αγάπης.