Κυριακή, 30 Μαρτίου 2008

O Kυνικός

Τακτικέ αναγνώστη ξέρω πως τα βράδια δεν κοιμάσαι ο βαθύς ύπνος σπανίως σου κλείνει τα βλέφαρα.Προσπαθείς να βάλεις σε μια γραμμή παρατεταγμένες τις λέξεις τα βαθιά συναισθήματα που έχουν κάνει τα μαύρα πουλιά στη καρδιά σου.Και να που ο λογισμός σου τρέχει πέρα απ' τη νύχτα, σαν μικρή σπίθα φωτιάς που καίει αργά φωτίζοντας το εικονοστάσι του ονειρικού βίου.Φοβάσαι όπως και γω αλλωστε ο ταπεινός δούλος σου σέρνοντας αλυσίδες
κρυφακούγοντας μέσα στην αδειανή στοά της νύχτας,γυρεύοντας νερό λυτρωτικό σε ανήλιαγες σπηλιές η ζητόντας το φιλί της γνώσης στο δάσος των νεράιδων.Η ζωή ιστορία και ο Μπάρμπα Φωτάκης μια απο αυτές αλλος ένας ήρως των μικρών χρόνων ένα αθάνατο άσμα της ψυχής μου.Ευθύς η κοινή λογική-γνώμη θα τον χαρακτήριζε Κυνικόν ένα σύγχρονο Διογένη χωρίς φανάρι μια και όπως θυμάμαι "υπήρχε το εγένετο φώς" εκείνη την εποχή.Ο σεμνός τούτος γέρος τα τελευταία χρόνια της ζήσης του τα βγαλε εξω καθούμενος στη καρέκλα του σχεδόν όλες τις μέρες του χρόνου.Τ ο χειμώνα θα τον έβλεπες εξω τις ηλιόλουστες μέρες ακούγοντας ράδιο και καπνίζοντας κανένα στριφτό τσιγάρο απο την ασιμί ταμπακέρα του που ηταν γεμάτη με καπνό και κείνα τα πρωτόγονα ροζ τσιγαρόχαρτα του Βασιλείουν της Ελλάδος(του λεγόμενου μονοπωλίου).Ολιγοδίαιτος καθώς ηταν με σκούρο χοντρό παντελόνι μάλλινο βαρύ σακάκι και παλιομοδίτικο σφιχτά δεμένα στο λαιμό του πουκάμισο με γραμμές και τετράγωνα τυπωμένα πάνω του έμοιαζε σαν αερικό που περίμενε ν" ακουσει μια καλημέρα απο τα παιδιά του σχολείου η κανένα "νέο απο τον κόσμο" απ" τους περαστικούς και τους γείτονες που περνούσαν απ" το "βασιλειό" του πηγαίνοντας για τη δουλειά τους.Τα καλοκαίρια ο Μπάρμπα Φωτάκης δεν άλλαζε συνήθειες μόνο που καθόταν λίγο πιο πέρα στη σκιά των δέντρων του μπαλκονιού για να προφυλαχτεί απο τον καυτό ήλιο του μεσημεριού.Μια μέρα έμαθα οτι πέθανε,ησύχασε και τα μαύρα του γυαλιά δεν του χρειαζόταν πλέον ήξερα αλλωστε οτι είχε ταλαιπωρηθεί πολύ και του χρειαζόταν η γαλήνη.Δεν έμαθα ποτέ αν ήταν αριστερός η δεξιός η ακόμα αν ηταν τακτικός θαμών του οίκου του θεού,αν η συζυγός του έπαθε κάτι ή τον εγκατέλειψε και μεινε μόνος με το παιδί του λεπτομέρειες της καθημερινής φθοράς με τον ακατάπαυστο χρόνο.Παραμένει στη μνήμη μου σαν ένα χαρούμενο σφύριγμα ενός τρένου,ένας ανοιξιάτικος λόφος όπου η επικοινωνία με τους ανθρώπους σου γέμιζε με την απλότητα της την καρδιά με άνθη απο το λειβάδι της αιωνιότητας,,,,,,,,,,

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2008

O Σκοτώμενος βασιλιάς

Τσιγάρα σβηστά
χλωμά ως μπαλαρίνες
ριγμένες σε νερόλακο
κινήσεις αστρικές.
Εξαδάκτυλος γυμνός
σκούρα λεωφορεία
ο σκοτωμένος βασιλιάς
στέκει
με το κεφάλι να γελά
ριγμένο εις τη στέρνα.
Αντάρτες ελευθερωτές
αιμάτινα έχουν χέρια
σκισμένα ρούχα
βουνά με παγωμένες κορφές.
Μεταλλεία Σερίφου
σκόνη μαύρη
τα πρόσωπα αέρινα
χάσκουν μες τη νύχτα.
Χωροφύλακας στητός
με κίτρινο σιρίτι
παντελόνι βαθύ μπλέ
πιστόλι μες τη θήκη.
Η πρώτη μέρα
απεργίας σκυφτής
ακόμα ακούγονται
οι ανάσες των νεκρών
ψιθυρίζοντας
θα νικήσουμε
μια μέρα φωτεινή.

Κυριακή, 9 Μαρτίου 2008

Ζαχαροπλαστείον

Θέλω να ξεθωριάσω
σαν παλιό χαρτονόμισμα
μπροστά στα φώτα της βιτρίνας
ενός ζαχαροπλαστείου.
Κόσμος να σκύβει
και να με κοιτά
οι χρόνοι να περνούν
και οι εποχές να φεύγουν...

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2008

Ring is fell

Shadow of dark
princess alone
ring is fell
in the shine
of the moon.
Give me the stars
soul of your hard
immortal soldier
broken sword
lane of threes
castle is gone.
Stay to the way
land misfortune
sky are empty
brown grave
no hapiness
for your shell.

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2008

Αστρικό Σύμπλεγμα

Pήση
ελαφρύ χάδι
λέξεις γραμμένες
σε γυάλινο χαρτί.
Κρίση
αστρικό σύμπλεγμα
ονειρικό τοπίο
χρονικός μετανάστης
ανέμη που η κλωστή δεν γυρνά
μετέωρη υφαίνει
κουτιά απο τσιγάρα
φυλαχτά ασημένια
φτερουγισμένα βιβλία
που πετούν στον άνεμο γυμνά.
Σκαλωσιά
ένσημο χάρτινο
ουσιώδες οτι μένει
πρόσοψη γυμνή
πεταλούδα χρυσή
κυλάει στο σκοτάδι
μοναχή αλήτισσα.