Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Έν-δυό Μπίρες

Καλά εσύ δεν θα πας να πολεμήσεις?..Ακούστηκε μια παράξενη φωνή από το βάθος του συνοικιακού καφενείου, ένας από τους λιγοστούς πρωινούς πελάτες σιγομουρμούριζε και μιλούσε με τους περαστικούς, για θέματα μεγάλα σχεδόν υπαρξιακά ζωηρεύοντας το ενδιαφέρον του ακρωτηρίου και ανεβάζοντας την θερμοκρασία της εργάσιμης καλοκαιρινής μέρας που ακολουθούσε..Μια μέρα παράξενη αυτούσια και μοναδική έλαμπε περνώντας μέσα απ' τα μπουκάλια μπίρας του καφενείου, αντανακλώντας στα σκόρπια τσίγκινα σταχτοδοχεία ένα φως νυχτερινού αστεριού καρφωμένου στην πλώρη του ορίζοντα..Είναι στιγμές που ο χρόνος δεν περνά ούτε προφταίνει να μας αγγίξει με τα μακριά του χέρια..Όταν η σκόνη του δρόμου κολλάει στα πρόσωπα,γερνά το χρόνο με ζωή..Γ' ιαυτό θυμάμαι εκείνη που πριν καιρό συνάντησα να διαβάζει Καρούζο(ποιητής) ΝΑΙ Καρούζο "καλά βλέπεις" σε ένα παγκάκι , αλλά τι να πράξω εκείνη τη στιγμή ένας περαστικός ήμουν και αυτή μια εαρινή νύμφη του σύμπαντος..Καλύτερα ότι θυμάσαι να ναι περαστικό μη οικείο απρόσμενο όμορφο ή άσχημο δεν έχει σημασία. M" ακούς κουρέλι, είσαι σαν τον τύπο που περιμένει διαγράφοντας κύκλους εις το τετράγωνο με το μαρίν σακάκι, το λευκό πουκάμισο βάμβακος την σφιχτοδεμένη μαύρη γραβάτα γαλλικής αποικίας στο λαιμό..Εκείνον με τα ψαρά γένια και μαλλιά γκρίζα στην όψη θυμίζοντας τους αγαλμάτινους θεούς του Ικτίνου, με καπέλο όμως ψάθινο στο κεφάλι αυτός και γυαλιά τύπου Γιαννάκη Lennon..Αν έχεις προσέξει τα παιδιά του σχολείου κάνουν κύκλους ενώνουν τα χέρια παίζοντας παιχνίδια όπως τους στρατιώτες σε παράταξη, γυμνά πατώντας λευκές γραμμές σχηματίζοντας ανελεύθερες κοινωνίες αργότερα..Είναι ο κρίκος της αλυσίδας στο πόδι σου όμοιος με κύκλο θηλιάς στο λαιμό ενός φυλακισμένου κατάδικου..Ένας κλειστός χώρος όπου μαζεύονται οι πιστοί λατρεύοντας τον άγνωστο θεό..Η τελευταία λέξη θα γραφεί στο δρόμο αφήνοντας τ" αμάξια να περνούν ξυστά απ τα πόδια μου στο μέσο των δύο λευκών γραμμών,,Είν ελεύθερα άραγε

Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

((((

Κρασί γιομάτο
πλοίο του ονείρου
χαρούμενο τέλμα
απ την πηγή του αστροφωτός..
Να ήσουν ανάσα
κορυφή του ουρανού
σβησμένο αστέρι
πληγή στην καρδιά..
Λουλούδι κρυφό
κάστρο απόρθητο
ορατή χαραμάδα
απ την πνοή των θεών..

Σήμα Κατατεθέν

Παλιότερα ήξερες ότι οι ρεκλάμες των βιομηχανικών προϊόντων ήσαν "αθώες" στα μάτια της μάζας, πιο προσιτές στην τσέπη όλων των "λαϊκών" και μη στρωμάτων (υπαλληλίσκων,εργατών,μικρομεσαίων,αγροτών). Όλοι ήταν μυσταγωγοί μιας θείας "μεταλήψεως" ώσπου έφτασαν τα λεγόμενα σήματα κατατεθέντα(bnand names) και οι άγγελοι(μικρομεσαίοι έμποροι με την πραμάτεια τους) πήραν εν μιά νυκτί την όψη του θηρίου της αποκαλύψεως του λεγόμενου και (666). Έτσι ο καπνός που γεμίζει το τσιγάρο σου δεν είναι πλέον ο ίδιος μάταια ψάχνεις να βρεις κανένα (σαντάλι) από καπνά περνώντας ξυστά απ' τους τοίχους παλιών αποθηκών. Εκείνη η μυρωδιά έχει χαθεί όπως και άλλες μέσα στο πλήθος σφραγισμένων μπουκαλιών,σελοφάν,μπόλικου πλαστικού,άθλιου τενεκέ,για διατήρηση τάχα της φρεσκάδας των προϊόντων εποχή της κονσέρβας έφτασε νωρίς,οι ντομάτες χαλούν πολύ αργά πλέον και μέσα σε μια μέρα σαπίζουν ξαφνικά χωρίς να ξυνίσουν. Τίποτα δεν μοιάζει φυσικό ακόμα και το γάλα είναι μακράς διάρκειας, κάπως δύσκολο να γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν μας "ήρθε" και λίγο στενό αυτό το μέλλον...

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2008

Σείριος

Πρός την Ανατολική ακτή
αέρινα χρυσάνθεμα σπαρμένα
φωτιά που λιώνει το χιόνι
ο αγέρας που γονατίζει
τα στάχυα των αγρών.
Μες τις ερημιές
η φωνή της φωτιάς
σε κύκλους νοσταλγικούς
γαλάζιο αραχνοΰφαντο σκουτί
στα χέρια της κρατούσε
δώρο για τον θνήσκοντα θεό
τον Σείριο
που με χρυσά άλογα
στον ουρανό τον πήραν..

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2008

Άτιτλον

    1. Κλείνουν οι κύκλοι
    2. δέντρα στοιχειωμένα
    3. χαλύβδινοι άγγελοι
    4. με σκοτεινούς κύκλους στα μάτια...
    5. Μπλουζ
    6. τσακισμένα άφιλτρα τσιγάρα
    7. κουρελιασμένα ρούχα και φωνές
    8. τραγουδούν ακόμα....

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

Κλεμμένοι σπόγγοι

Οι σπόγγοι
άροτρα πλεούμενα του βυθού
μαχαίρια πέτρινα
επιλογή σου αν θα ματώσεις
μέσα στις σκέψεις
επιλογή αν θα χαθείς
μες το ακρωτήρι της στιγμής
ρουφώντας μα εικόνα τόσο αληθινή
και τόσο ψεύτικη ταυτοχρόνως...

ΟΙ ΚΟΡΑΣΙΔΕΣ ΤΟΥ ΓΑΛΑΚΤΟΠΩΛΕΙΟΥ

Ήλιος δεν βγήκε εκείνο το πρωί μια παράξενη βροχή έπεφτε απ΄τον ουρανό και καθάριζε τα άθλια πλακόστρωτα της συνοικίας αλλά και τις ψυχές μας..Ξάφνου φαντάστηκα πως μια νέα μητέρα θα νανούριζε το παιδί της κάπου εκεί μέσα στα μπλόκ από τσιμέντο,τα μουντά μπαλκόνια τις στάσεις λεωφορείων που ο νυχτερινός περίπατος του ανθρώπινου μελισσιού είχε αφήσει τα ίχνη του..Απομεινάρια ακόμα μιας μάχης τα άδεια πακέτα από τσιγάρα οι διαφημιστικές λούστρινες εκδόσεις φυλλαδίων παντός είδους..Φροντιστήρια, θρησκευτικές ομάδες, αιωνόβιοι αθλητικοί σύλλογοι,κολλημένες ροζ μαστίχες, περίεργα σωληνωτά μπαλόνια αμφιβόλου προελεύσεως για την σεξουαλικήν διαπαιδαγώγηση των μαζών,,,Σκέφτηκα περπατώντας πως για μια στιγμή θα σταματούσαν όλα και το νανούρισμα αυτό θα ακούγονταν σαν ευλογία χαράς σ΄'όλη την πόλη..Μα να πες το ανάγκη ή έστω ξεστράτιμα πήρα μια βαθιά ανάσα καθώς ήταν η ώρα του πρωινού ροφήματος (κόφι) και το στομάχι μου γουργούριζε μελωδικά μια μπαλάντα γραμμένη εις μνήμην του αγίου Σπυρίδωνα..Μπήκα λοιπόν σκυφτός ως γνώριμο ύφος εμού, στο γαλακτοπωλείο της γειτονιάς ζήτησα μια πίτα μπού-γα-τσα (παλιά παραδοσιακή Ιαπω νικη συνταγή) πλήρωσα το αντίτιμο και ήμουν έτοιμος να φύγω, ως που τα μάτια πέντε στον αριθμό κορασίδων που ρουφούσαν με φασαρία το γάλα τους, με έκοψαν μετεξεταστέο, αυτά τα κορίτσια με το σκούρο βαμμένο πρόσωπο τα ανοιχτά χείλη που το πρώιμο τσιγάρο κρύβει λίγο απ την φανταχτερή τους όψη,,Κλείνοντας γρήγορα την πόρτα είπα στον εαυτό μου ήρθε η Άνοιξη ρε μπαγάσα..