Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009

Η μηχανή--21/5/2005 (Αφιερωμένο στη Φανή)

Δυο λόγια
κρυφά κομματιαστά βουλιάζουν
η φτηνή δικαιολογία πλησιάζει
τέλος ερχόμενο
γρατζουνισμένο στολίδι
ριγμένο στη θολούρα.
Αντίκρυ σκαλισμένο
το λέν μπλε κίτρινο και μαύρο
μια μηχανή
σκουριάρα ακόμα υπάρχει
θεριό επι θανάτου θρίαμβος
νίκη χωρίς στεφάνια
φτιαγμένη με αίμα
ριγμένη στο υπόγειο
σαπίζει μα ακόμα λάμπει.
Θα ' ρθει πάλι η νύχτα
κι όλοι τραγουδιστά θα φύγουν
πετώντας απ τα παράθυρα
τρεκλίζοντας στα σοκάκια.
Με χέρια απλωμένα στην άσφαλτο
πουλιά της πίσσας
ξεκρέμαστα φανάρια των οδών
τα όνειρα μας
ξεσπούν μέσα στο σκότος.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Άτιτλον 1850


Μολυβένιο άγαλμα
στραγγίζει τον πόνο
ψέλλισα τις λέξεις
βαθιά μέσα στη ρίζα του βουνού.
Ανάμεσα στο πύρινο φως
της στερνής ηλιαχτίδας
το κερί μου δεν άναβε
εμπρός στη σκούρα μορφή σου.
Μαρμάρωσαν τα χέρια
ο άνεμος σφύριζε
κοίταζα τα υπαρξιακά λιβάδια
να σέρνουν τον άγριο χορό
της σελήνης το γέμισμα
τ" ουρανού τις φλόγες να λάμπουν.
Ένα σκιάχτρο πετούσε
ψηλά στα χνώτα του αέρα
ο χωμάτινος δρόμος
πάγωνε αποχαιρετώντας τη μέρα.

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2009

Λικέρ 3- Μαστίχα 15/1/2009

Ηλεκτρισμένα πτώματα
κλωθογυρίζουν ανέμελα
μέσα βαθιά στα σκέλια του χρόνου
ότι έμεινε
μπροστά στον χάρτινο ορίζοντα
αντιφεγγίσματα ψυχών
λίγα τσαλακωμένα χαρτονομίσματα
ο πόνος των ονείρων
ή της συνήθειας
η μέγιστη σπατάλη.
Νανούρισα
με χάδια την ύπαρξη
το τρένο της λήθης.

Λικέρ 2- Cherry 11/1/2009

    • Περιπλανήθηκα απο το Α
    • εις το Ω
    • πίσω μου κόχλαζε η σκέψη
    • ένα ουράνιο περίστροφο
    • μια σβούρα σιγονανούριζε τη
      μέρα.
    • Ανάλαφρος ο ύπνος
    • στα πέτρινα ραγισμένα
      σκαλοπάτια
    • ξεκουράζονταν
    • ο φόβος κοιμόταν
    • η λύπη ανάσαινε
    • στο γαλάζιο ημιφώς της
      λάμπας,,

Λικέρ 1-Αμμαρέτο 10/1/09

Μου βάλαν προκες στη καρδιά
για ν" αγαπώ
μα (ιο) εγώ είμαι ένα γοργόφτερο σύννεφο
μια φωτεινή μελαγχολική πινακίδα
που αναβοσβήνει
μέσα στα χιλλιάδες watt του σύμπαντος
ένας καλά γρατζουνισμένος δίσκος
που η μελωδία του παίζει ακόμα στην ψυχή σου.
Δέν αξίζω
μα υπάρχω όπως και συ
κουβαλώ κάθε μέρα την πραμάτεια μου
καθρευτάκια ,χρυσαφιές αλυσίδες,χάρτινες καρδιές,
πλαστικά σώματα,φυλαχτά,ματζούνια,γιατρικά, δια πάσαν νόσον.
Ο γιατρός των ψυχών
και ας χάθηκε η πίστη μου
μέσα στα βουρκόνερα κραγαύζει
την ήσυχη ροή των πραγμάτων.
Πρίν με κρίνεις
σκέψου τους φλοίσβους του νερού
αυτό που δεν μπόρεσες να κλέψεις
την ψυχή μου
μια μαύρη πεταλούδα
καταδικασμένη να πετά
στις ροδόχρωμες άκρες του σύμπαντος