Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Η σκαλιστή αυλόπορτα του κόσμου

Όλα όσα διάβασα απ ' αυτά εδώ τα κίτρινα βιβλία, τις τσακισμένες σελίδες σαν πέρασμα σουγιά μέσα στα σπλάχνα τους ήταν εκεί έξω.. Η σκαλιστή αυλόπορτα του κόσμου, τα χέρια αυτής που σαν παγωμένα νερολούλουδα φώτιζαν με χρώματα το σκοτάδι, τον σκούρο μανδύα της ομίχλης που η γη έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα της. Μα εγώ συνήθως φοβάμαι γιατί έμαθα να ταιριάζω τις λέξεις τους χρόνους και τα ρήματα χωρίς σειρά, καθώς τα μάτια μου κλείνουν αναρωτιέμαι τι θα ταν το σήμερα χωρίς αύριο..Αφού ο δράκος  της λίμνης πέθανε εδώ και χιλιάδες χρόνια θα πρέπει να τον φανταστούμε ξανά, θα χρειαστεί άραγε να φτιάξουμε τα ίδια ατσάλινα θανάσιμα όπλα, τις δυνατές σχοινένιες θηλιές, τους καταπέλτες, θα πρέπει για μια ακόμα φορά να πεθάνουν πολλοί απ τα χέρια των δημίων που λυπημένοι καραδοκούν  σαν αρχαίοι μύστες στη γωνιά τους..Το τέλος της ιστορίας  θα ναι ένα ακόμα άδειασμα της  στα σκουπίδια, αφού η γνώση μας δεν είχε όφελος  πουθενά και ευθύς με πιάνουν τα γέλια ενώ τα σιδερένια τείχη και οι φυλακές πληθαίνουν στο βασίλειο της γης..Κάποτε η λευτεριά έσκιζε και δάγκωνε, εγώ δεν το έζησα αυτό μας μείναν όμως επάξια κληρονομιά  τα λόγια του ποιητή, ξεσήκωνε πόλεις και χωριά με ένα σάλπισμα ελπίδας, σήμερα τα χέρια της που πάγωσαν και μάτωσαν στο κρύο του χειμώνα και ξεράθηκαν απ τη ζέστη του καλοκαιριού , πυροβολούν με περίσσια χαρά τα ίδια της τα παιδιά..Άραγε οι γίγαντες υπάρχουν ακόμα μέσα στην καρδιά και στην ψυχή μας ζουν τρώγοντας τις ίδιες μας τις σάρκες..